 |
Jenever (een kopstootje) Kromgetrokken treurwilg tast naar de vijver die zijn bladeren wegvoert kromme stam als krakende mast later de nevel die in slierten loert op hoe zo'n vale kruin, weerloos naakt huivert onder een hemel in loodgrijs gegoten, tuin die zonder twijfel over doden waakt achter 't verveloos prieel waarin ik onverdroten mijn nagels aan de bladderende ballustrade openhaal en hoor hoe de wind ook dit seizoen wegblaast in mijn glas smaakt jenever als een mistige kwaal die me schuchter toefluistert dat ik haast nuchter ben als géén, om niet te zeggen "volslagen overbodig" jij slaat je armen om mij heen en ik ril "Pilsje, jou heb ik niet meer nodig" | |
 | ||
Archief Recreatie | ||
Slijmen of Schelden? Schrijf Terug! | ||