Kiekjes

"Van der Graaf krijgt vier minuten afscheidsapplaus" was de kop boven een berichtje in Adformatie deze week waarin de ontslagen HMG-topman Dick van der Graaf wordt uitgeluid. De wakkere verslaggever stond met een stopwatch in de hand om het HMG-personeel een lijk te horen bezingen, nu ja, een lijk, nog één keer kwispelstaartend voor het mislukte baasje.
Adformatie: 'Volgens een HMG-woordvoerder vond Dick de financiële doelen van de aandeelhouders te hoog. Een ingewijde zegt dat hij teveel kosten heeft gemaakt
en daarop is afgerekend.'
Die aandeelhouders waren de Luxemburgers van RTL, aangevuurd door het Duitse uitgeversconcern Bartelsman, dat als nieuwe grootaandeelhouder na jaren verlies nu eindelijk wel 'ns winst wilde zien bij de HMG-groep. Zij vaardigden tezamen een delegatie af die Dick kwam uitnodigen per 1 Oktober a.s. ontslag te nemen en aldus de eer aan zichzelf te houden. Van der Graaf verliet daarop huilend het pand.
Adformatie meldt nog fijntjes dat de ontslagen employée 'door Theo van Gogh "pygmee op plateau-zolen" werd genoemd' en Van der Graaf heeft dat in zoverre aan zichzelf te wijten dat 'ie in eerdere toespraken en zogeheten 'pep-talks' tot het personeel wel drie keer 'pygmee op plateau-zolen' heeft opgevoerd als typerend voor mijn schandelijke gedrag en als voorbeeld van hoe een HMG-medewerker zich dus niet dient te uiten. Waarna de dames en heren het gelijk van mijn omschrijving in levende lijve voor zich zagen als meneer zich uitrekte op het spreekgestoelte in een poging om boven de rijen uit te torenen; en hun neiging te giechelen om spreker onderdrukkend.
Van der Graaf heeft niet één programma bedacht of mogelijk gemaakt dat iemand zich zal herinneren. Zijn vertrek veroorzaakt nog geen rimpel in het water en geen zuchtje wind, want een zo onbeduidende boven-ons-gestelde heeft vermoedelijk niet eerder de vuistjes gebald en de adverteerders welkom geheten. 'Piggelmee in de grote stad', zo moeten we Dick's loopbaan in de wondere wereld van de televisie geloof ik omschrijven. Van der Graaf als 'cynisch' of 'smakeloos' aanmerken zou te veel eer zijn; Dick kwam, zag en ging kopje onder. Zoals gezegd, de babbelaar plengde een traantje en zit nu weer in zijn natuurlijke omgeving, op de reservebank.
Bert van der Veer omschreef mijn persoon'tje in het zomernummer van Propria Cures als 'weerzinwekkend'. Ik ga er voor het gemak vanuit dat gezien de saaiheid van de bijdrage Bert's naam niet ijdel gebruikt is.
Meneer breekt een lans voor mijn stukjes, althans, hij beweert dat een land waar ik-zei-de-gek geen meninkjes kwijt kan bij de reguliere bladen, 'bang' is.
Je moet er maar opkomen.
Bert refereerde ook nog even naar die verdrietige geschiedenis rondom Mabel van den Dungen, die mij gevraagd had haar te vergezellen naar het bal voor de best geklede man.
Omdat ik wegens verplichtingen elders pas rond middernacht langs kon komen om het sympathieke schepsel op te pikken, dacht Bert Mabel voor zich alleen te hebben en bewolkte zienderogen toen ik met een slokje op binnenkwam. Bert had Mabel juist een exemplaar met opdracht geschonken van zijn inmiddels bij de Slegte geparkeerde roman over Fortuyn. Dat vroeg 'ie nu woedend terug, onder de uitroep: "Jij begrijpt toch wel dat Van Gogh alleen maar hier komt om mìj dwars te zitten..!"
Dat dacht Mabel nu juist niet, ook al liet Bert al jaren cadeau'tjes bezorgen: bloemen, alsook persoonlijke poëzie, want wij mogen zijn dichterlijke kant niet onderschatten. Van Gogh was zich van geen kwaad bewust en riep nog: "Ha ouwe rukker!", toen de machtige programmadirecteur verward naar het meisje van zijn dromen keek. Mabel, de kleine sloerie, had Bert niet gezegd dat Theo zou komen.
Toen zij aan mijn arm de nacht in schreed en Bert in de deuropening van Paradiso
nog heel ordinair stond te schelden, sprak ze: "'t Is ècht een lieve man. Maar
hij wordt oud, hè..?"
Ik vond 't zielig voor Bert.
Enfin, nu mag ik in Propria lezen 'smaken verschillen' als 't om Mabel gaat en dat vind ik niet erg hoffelijk. Ik kan zijn reactie alleen verklaren uit de constatering dat Bert zich de liefde van zijn leven heeft zien ontglippen, Mabel, in zijn spookogen achter de brilleglazen dé belichaming van het soort bijzettafeltje dat een dolende peno-pauzer zich van het snelle leven voorstelt, wanneer 'ie als man van de wereld indruk wenst te maken.
Bert heeft menig burgerlijk romannetje aan erotiek gewijd, maar uitgerekend nu juist nooit aan de hobby waarin 'ie 't niet hoeft te hebben van horen-zeggen.
Viola Holt vertelde me dat Bert er aardigheid in heeft om kiekjes te maken van het Zwakke Geslacht. Alvorens de ook toen al oude doos Viola aan zijn verzengende spit te rijgen - groots en meeslepend wil Bert leven -, maakte deze gulle minnaar een foto van Viola's geval.
Laat nu uitgerekend dát afdrukje in handen komen van mevrouw Van der Veer, die prompt het ontslag van haar' rivale eiste. Gezien Holt's kijkcijfers kon Bert geen reden verzinnen, maar door het monster in het kader van 'de verjonging' alleen nog een show om half elf 's morgens te bieden, 'als er toch niemand kijkt'en haar uit te sluiten van de betere uren, werd lá Holt langzaam koud gemaakt.
Eenzaam slijt de oude doos nu haar dagen in Acapulco, terend op oude herinneringen als Bert's doorgelegen matras. Viola knippert en het flitslicht van Bert's polaroid-camera droogt haar' tranen.
De vraag is of Bert nog terugkeert in Hilversum na het voor vele tonnen door hem persoonlijk aangerichte échèc van Veronica. De gedachte dat de vaderlandse televisie 't zonder deze dolende rukker zou moeten stellen die met zijn vinger aan de knop vraagt of de van TV-roem dromende meisjes hun poesje aan het vogeltje prijs willen geven, beklemt me.
Mogen de kiekjes van Bert van der Veer nog hun ronde doen lang nadat zijn naam in Hilversum is bijgezet in het graf der Mislukkingen. Een geweldenaar is van ons heengegaan.