Spraakmakende
Zaken (3):
Juffrouw Verlaan

door
Ebru Umar

PvdA politici moeten nooit bij een communicatiebureau gaan werken want leg dit maar 'ns uit:

'ik vind dat er ook een verschil moet zijn tussen columns schrijven en in wezen een columnist zijn.'

Een meer dan onbeschofte opmerking van schoolmeesteres Ankie Verlaan. Tegelijkertijd het ultieme bewijs van het voortbestaan van ons politiek correcte poldermodel. Als columnist mag ik wel concluderen wat er mis is in onze samenleving, maar ik mag het niet bespreekbaar maken. Want volgens Ankie Verlaan is een columnist een beroep dat je uitoefent tijdens kantooruren. Daarbuiten ben je waarschijnlijk een eeuwige polderdemocratische salonsocialist.

Eerlijk gezegd ken ik er maar één die deze schizofrene PvdA spelregels tot in de puntjes beheerst en het zal dan ook niemand verbazen dat mijn allereerste gedachte bij deze opmerking was: 'ik ben toch FUCKING JAN MULDER NIET.'

Ik ben zoveel beter.
Om een simpele reden: ik provoceer niet. Ik spreek uit wat mij raakt. Nederland, onze samenleving, mijn toekomst ráákt mij. Maar uitspreken wat mij raakt, en hoezeer het mij raakt, maakt mij blijkbaar tot een praktiserend provocerende columnist. En dat mag niet. Ik moet mijn angsten voor mij houden. Want wat mij raakt zou wel 'ns de rest van Nederland ook kunnen raken, en dat kunnen we niet hebben. De kiezer mag er niet achter komen dat 'ie niet gek is, en dat hij vertegenwoordigd wordt door politici die hun kop in het zand steken over de toekomst van Nederland. Eigenlijk mag ik niet eens bestaan:

'Maar je moet niet een columnist zijn denk ik, hè? Dus ehh, ik zou toch zeggen van: probeer het debat eens aan te gaan, want die hoofddoek... Ik zou ook nooit zeggen van 'over dertig jaar wordt mijn buurt misschien''

Ach juffrouw Verlaan, was het maar mijn buurt die verkleurde, verloederde, verpauperde. Maar nee, heel Nederland gaat achteruit en ik moet zeggen, met mijn buurtje gaat het prima. Mijn huisje is bijna 10x zoveel waard als toen ik het kocht, dat kunt u waarschijnlijk van uw woning niet zeggen... Wat ik maar wil zeggen juffrouw Verlaan is dat ik het mij kan permitteren om mij NIET druk te maken over de toekomst van Nederland. Tegen de tijd dat u en de uwen 'ns wakker worden en zien dat jullie je in de middeleeuwen bevinden, heb ik allang gecasht en leef ik als een godin in Frankrijk. Maar omdat ik Nederland zal missen, probeer ik die nachtmerrie geen waarheid te laten worden.

Columnist zijn... Mijn allereerste opmerking ná het filmen was: 'ik ben vanochtend echt niet opgestaan met de gedachte "kom ik ga vandaag weer 'ns een lekker eindje provoceren". Onze maatschappelijke achteruitgang raakt mij.' Provoceren om het provoceren is aan mij niet besteed. Alles wat ik zeg, meen ik ook. Schaam ik me niet voor. Mag je me te allen tijde voor ter verantwoording roeping.

Zoals de AHOLD top ooit verblind was door de waardestijging van het aandeel AHOLD, zijn politici verblind door hun zetels. Ahold vergat de klant, politici vergeten de kiezers. Wij kiezers willen niet discussieren met mensen die respect eisen, die discrimineren tussen man en vrouw, die het sociale systeem uithollen en die erbij lopen als spoken, gehuld in tenten. TENTEN zijn het juffrouw Verlaan, of wat dacht u dat chador betekent?

Onze serieuze media hebben zat columnisten die geen columnist zijn, maar een excuusneger of een relnicht. Ongetwijfeld hebben zij ook lezers. Het verschil tussen hen en mij is dat zij vet betaald worden om wekelijks 500 woordjes achterelkaar te plaatsen. Maar ik bén een columnist. Ik discussier én ik ga het debat aan. Overal, ook zonder camera's. Omdat Nederland en mijn vrijheid, óók als columnist mijn passie zijn. En omdat ik als columnist weet dat Nederland en mijn vrijheid, onbetaalbaar zijn

Ebru Umar

Vorige column Ebru Umar