Spraakmakende
Zaken
door
Ebru Umar
Interviews,
voor geschreven pers, tv of radio, zijn een variant op psychologen. Goede
interviewers stellen vragen die nadreunen. Maken opmerkingen die aan kunnen
komen als een knock-out. Terecht stelde Cisca Dresselhuys ooit, in besloten
kring, dat interviewen een vak is. Tot op de dag van vandaag stel ik mijn
vuurdoop als interviewer uit...
De afgelopen weken had ik weer wat psycho-sessies. Een gesprek
met Martin Simek dat uitermate amusant was –
met een prachtige (freudiaanse?) verspreking waar ik een fractie van een
seconde stil van was. Ook had ik een interview met Yoeri Albrecht. We hadden
het over werkende vrouwen in topfuncties, en part time werkende vrouwen. Onze
conclusie was dat vrouwen best drie dagen full force kunnen werken op
topniveau, maar dat geen (mannelijke) leidinggevende dat zal stimuleren. En ik
had een interview met Evelien van Veen, die het aandurfde om voor een nieuw
vrouwenblad een grote reportage met/ over mij te maken. Ik zei dat ik me
verwaarloosd voelde door de vrouwenbladen, zij zei dat er al 'zoveel
schrijvende meisjes waren, en zo weinig op topniveau werkende vrouwen.' Dacht
ik net dat ik uit mijn dilemma's was, kwamen ze wéér, die
slapeloze nachten. Geen liposuctie voor nodig.
Maar de langste slapeloze nacht zal deze week haar verlossing vinden in 'Spraakmakende Zaken' van Paul Rosenmöller
. Een week of zes terug mocht ik
aanschuiven voor de opnames van de uitzending van aanstaande dinsdag. Het zou
mijn tweede keer zijn en ik was ontspannen. Te ontspannen... Ik ga helemaal
niets verklappen, behalve dat ik ontplofte. Nu is dat op zich niets nieuws,
maar niet altijd staat daar dan een draaiende camera bij.... BOEM!
Tja
wat zal ik zeggen. Kijk naar deze foto, denk daarbij aan Els Borst die mij op
het hart drukte dat zij niets met de niertransplantatie van Hans van Mierlo te
maken had, voeg daar een strak Marokkaanse meisje aan toe (NOVA: bel haar, kom
laat je van je meest politiek correcte liberale kant zien, gewoon doen, mooi
plaatje, fijne teksten, ze wil graag een skatende burka in het Vondelpark
filmen, niet ongevaarlijk lijkt me maar zeker origineel), en laat de woorden
'respect', 'vrije wil/ eigen keuze', 'burka', 'hoofddoek' en Staphorst
vallen.
Voelt u 'm aankomen? Nou ik kookte. En de vlam sloeg in de pan. Meer zeg ik er
niet over, ik heb oprecht alle vertrouwen in de Ikon-eindredactie. Want hoewel
ze vorige keer een scène er uitermate makkelijk uit had kunnen knippen,
koos ze er immers voor de kijkers mijn verontwaardiging over het afkappen van
een antwoord te tonen.
Het wordt weer een spraakmakende uitzending. De slapeloze nachten zullen straks
– tot op zekere hoogte - teneinde zijn maar dan valt ongetwijfeld weer
heel azijnminnend keurig Nederland over me heen. Provocateur en meer van dat
soort nonsens. Maar goed, één (niet onbekend) ding moet me
wél van het hart: ik heb een werkster, al mijn hele leven. Vroeger een
Nederlandse, tegenwoordig een Marokkaanse. Maar ik sta daar niet alleen in. Ik
gok dat Rosenmöller niet alleen een werkster heeft, maar ook een tuinman,
cateraar, bloemist, glazenwasser en een chauffeur op zijn tijd. Ieder zijn vak.
Ebru Umar
