De nieuwe Ebru:
bont en blauw...
door
Ebru Umar
Twee weken terug in Nederland en ik ben alweer
aan vakantie toe. En dat zonder dat ik een krant heb ingezien of me aan NOVA
heb geërgerd... Ik ben een beetje lui geweest, maar dat mag ook. Ik ben
namelijk geliposuct.
Al 15 jaar erger ik mij aan de hompjes op mijn bovenbenen, lokale vetophoping.
Al mijn kleding moet standaard op de taille ingenomen en op de heupen uitgelegd
worden. Mediterraan rubensje, dat helaas in deze eeuw niet voldoet aan de
gangbare modematen. Soit, maar het is zo mooi dat er tegenwoordig wat aan
gedaan kan worden. Gewoon omdat ik het wil.
Dus afgelopen dinsdag meldde ik mij bij de beste plastisch chirurg van
Nederland (en NEE dat is niet Robert Schoemacher, de man die ongetwijfeld rijk
is maar geen arts). Dr Bos zette met een Edding stift wat cirkels op mijn dijen
'en hier ook, Dr Bos' terwijl ik een reepje vet onder mijn taille aanwijs. 'Hm,
ja, en dat met zo'n taille. Oké, dat halen we ook weg. De anesthesist
komt er zo aan, ik zie je in de OK weer!'
Prima. De anaesthesiste legt me uit dat ik twee prikjes krijg, een verdoving
voor het plekje in mijn rug en dan de echte ruggenprik. Ik vind het allemaal
prima. Ik krijg mooie bovenbenen! Het eerste probleem dient zich al vrij snel
aan: de verdoving werkt, maar alleen tot vlak boven mijn knieën. 'Zie je
wel, ben veel te dik, er stroomt niets door naar boven' giechel ik. De
anaesthesiste maakt korte metten me: 'Ik ga je even in slaap brengen, dit duurt
te lang!'
Ook dit vind ik prima. Ze doen maar, als ze maar zorgen dat ik mooie benen
krijg.
En plotseling ben ik wakker. 'Ben ik bijna klaar?' Ik lijk wel een kind dat
zeurt of we er al zijn. 'Hé, we dachten dat je sliep. Ik ben klaar met
je ene been, ben nog bezig met je andere.' Mijn slaapje is uitgewerkt, maar
mijn benen zijn nog verdoofd. 'Kijk mijn tenen doen het!' Ik moet er om lachen.
Je ligt als een zombie op een operatietafel, kunt geen kant uit, er wordt in je
gesneden en je tenen doen het weer. Maar dat is dan ook alles.
De dokter is tevreden, ik zit onder de pijnstillers en ben dus ook tevreden.
'Ebru, ik heb er nog net niet een recordhoeveelheid uitgehaald, er zat veel
zeg!' De dokter vertelt mij niets nieuws, dus ik ben erg blij. Nog geen twee
uur later ben ik, modelpatiënt, weer thuis. Vier uur later verga ik van de
pijn maar mij hoor je niet klagen. Linda komt langs om sinasappeltjes te
persen. Kan ik ook om lachen. Ik heb een ijzersterke conditie en kom er vrij
snel achter dat in beweging blijven goed is voor mijn benen. Annemieke komt de
dag erop langs en we gaan een blokje lopen. Elke dag komt er iemand langs en
dat is supergezellig. Ik kan zelf geen kant uit, en beweeg mij in en om het
huis.
Mijn
benen zijn erg mooi opgeknapt. Ik heb een korset aan, van kuit tot taille, erg
charmant haha! Ik zit nog onder de Eddingstiften, mijn lichaam is een soort van
aanvalsplan. In twee kleuren is aangegeven wat er moest gebeuren en wat er
gedaan is. En nu ben ik bont en blauw. Het doet allemaal pijn maar ik draag de
pijn met veel plezier. Ik moet veel lopen, dat is het enige dat geen pijn doet.
Zitten en liggen is te pijnlijk -ook dit stukje tikken, zittend, is nog steeds
een beproeving), maar ja je kunt niet de hele dag op de been blijven. De
nachten, slapen, zijn vreselijk, want alles wat mijn benen raakt doet pijn. Een
langdurig onbewegelijke positie doet pijn. En 's nachts opstaan om naar het
toilet te gaan – dat nu usance is omdat ik volgepompt ben met water (vet
eruit, water erin) is zóoo vervelend.
Maar mijn benen zijn zo mooi. Ze zijn opgezwollen, blauw en beurs maar de
contouren van de nieuwe Ebru zijn al zichtbaar. Morgen moet ik naar voor
controle naar de dokter. Lopen. Van Bos en Lommer naar Oud Zuid. Als het niet
regent.... Kortom: op álle fronten tijd voor vakantie!
Ebru
