Voor Theodor

door
Ebru Umar

'Je schrijft veel te weinig over je liefdesverdriet, daar kan ik niet genoeg over lezen!' grijnst Theodor Holman. Het is zondagavond, we zitten na te praten (en vooral te drinken en borrelen) na de uitzending van TROS Forum. Ik moet er wel om lachen, maar hoe anders was dat vrijdagavond.

Vrijdagavond was een veel te hip, heftig en berucht feestje van Sanoma uitgevers: het Playboyfeest. Formeel voor lezers, maar eigenlijk voor adverteerders, bobo's en anderen. Ik behoorde tot de categorie 'anderen': uitgenodigd door mijn vriendin Annemiek als verjaardagskado, want waar anders dan op een Playboyfeest lopen te veel, te spannende en te foute mannen rond?

We worden niet teleurgesteld: de eerste man die ik tegen het lijf loop tussen de zeker 1500 andere kerels is de man die mij niet terugbelt, -mailt of -smst. Een man die allesbehalve blond is, maar wel ploertig. Charmant bovendien. Hij schrikt er wel van: 'Ebru we moeten even bellen van de week.'

Jaja, we moeten even bellen van de week. Het is een zakelijk belletje dat gepleegd moet worden maar god wat is het een moeilijk belletje. Dit treffen maakt het er ook niet makkelijker op zie ik aan hem. Ik zal het allemaal wel verdiend hebben, en alleen omdat deze man de vervelende combi van charmant en ploertig in zich heeft én dit ook weet, blijf ik geduldig. Gelukkig voor mij zijn er ook andere zakelijke kapers op de kust. Wat zeg ik, er zijn de laatste tijd zelfs meerdere zakelijke kapers op de kust.... Wie het eerst belt, het eerst maalt.

Het optreden van de wereldkampioene paaldansen zorgt voor afleiding en ongeloof. De dame hangt diverse malen ondersteboven aan een paal, die ze slechts met haar enkel omklemt. Mocht ik ooit mijn beenspieren écht willen ontwikkelen, dan weet ik nú wat me te doen staat.... Er lopen heel veel mannen in zwarte pakken rond, en vrouwen op hoge hakken. Annemiek en ik kijken onze ogen uit. Práchtige schoenen, maar hoe dóen die vrouwen dat? Op diverse schermen worden de Playboyfoto's van de zusjes Kleeman vertoont. Die Playboy schijnt de winkels uit te vliegen en ik kan maar een ding zeggen: ik zal mannen nooit begrijpen.

Maar dan zie ik twee meisjes die te samen misschien net zo oud zijn als ik ben, om de nek van de Blonde God hangen. Natuurlijk. Wat voel ik me oud. De vrouwen zijn strak en wild en brutaal, ik heb duidelijk wat kansen gemist in het verleden. Terwijl ik me afvraag waar het met me mis is gegaan, zegt Annemiek dat zijn vrouwenvoorkeur meer over hem zegt dan over mij. 'Ja, maar ík val op dat soort sukkels.' Als Annemiek nog meer opbeurende teksten wil braken, tikt opeens een kerel op mijn schouders:

'Ben jij Ebru?'
'Eh, ja...'

De kerel – niet onaardig om te zien, jong wel- begint te stralen:
'Ik ben Niels, ik lees jouw stukjes.'
'Oh ok.'
'Ik heb ook op het Erasmiaans gezeten.'
'O echt wanneer heb je eindexamen gedaan?'
'Ben overgestapt naar het Marnix.'
'Pas op wat je zegt he, voor je het weet staat het op de site.'
'Ik zou me supervereerd voelen! Je weet toch niet meer hoe ik heet.'

'Ebru man, je bent gewoon beroemd!' Annemiek ligt helemaal in een deuk. Ik haal mijn schouders op, laten we het vooral niet te serieus nemen allemaal. Ik ben geen 17 of 23 meer en dat ergert me momenteel meer dan 'beroemd' zijn. Ik ben 34, en moe. Ik wil naar huis. Alleen. Goed gedaan Umar...

Zaterdag vliegt voorbij, en zondagavond ook. Theodor wil naar huis.
'Als je niet op de fiets zou zijn, zou ik je thuisbrengen.'

Theodor is pas de tweede deze week die dat niet doet. Daarom kan ik ook tot half twee 's nachts in alle rust dit stukje tikken. Speciaal voor Theodor, die me niet thuisbracht. Mijn schuld, zoals altijd. The story of my life....

Ebru Umar

Vorige column Ebru Umar