De laatste keer

door
Ebru Umar

‘Wateringen? O my God... Luister liefje als mental coach moet ik nú ingrijpen. Bij deze spreken we af dat je geen debatten meer buiten Amsterdam doet, begrepen?

‘Theo, het zijn allemaal gesluierden, er zit zelfs een tent in het panel.’

‘Dat meen je niet, hebben ze een tent naast je geplaatst, vreselijk. Nou ja, dit is dus de laatste keer. Je moet gewoon even vragen of ze niet een tent voor jou hebben, kun je meteen zeggen waarom je er geen draagt.’

Ik bevind mij in Wateringen, in een zaal vol gesluierde idioten, bebaarde mensachtigen en een handjevol LPF’ers. Zij zijn gekomen voor het debat ‘Mijn hoofddoek en ik’ waar Mirjam Sterk (CDA) Laila Lahamdi (studente gekleed in tent), Jeroen Visser (LBR), John Witkamp (LPF Wateringen) en Mohammed Cheppih (moslimfanaticus) voor gestrikt zijn. Dit is typisch een sessie waarbij je je afvraagt of je je auto haalt na afloop. Zo dom, wat doe ik hier? Theo heeft gelijk, ik heb hier niets te zoeken, zijn telefonische peptalk geeft mij moed. Ik ben helemaal opgelucht als Mirjam binnenkomt. Als ik zeg dat ik er nu al spijt van heb, werpt ze me een veelbetekenende blik toe. Juist ja, waar zijn we aan begonnen. Dit is de laatste keer.

De organisatie is in handen van Stichting Salam, gesubsidieerd door overheidsgelden. Deze avond van Stichting Salam wordt gerund door vijf meisjes: een meisje dat in een zwarte tent gekleed is, een meisje dat drie hoofddoeken op heeft, een meisje dat als wit spook verkleed is, een blank hockeymeisje en een donker meisje zonder hoofddoek. Ik ga binnenkort de Stichting Ebru oprichten, die als doelstelling heeft de polarisatie tussen in Nederland wonende groeperingen te verminderen, de communicatie te verbeteren en de acceptatie te vergroten. Daarnaast wil de Stichting Ebru het wederzijdse respect tussen in Nederland wonende groeperingen bevorderen. (Ondertussen wil de Stichting Ebru wat van haar belastingcenten terug zien en besteden aan echt goede doelen – een nieuwe laptop, een digitale camera, een verbouwing, een cabrio maar dit terzijde). Toch verdient de Stichting Ebru een kans, immers gerund door een hoogopgeleide vrouw van Turkse origine – iemand nog meer blablateksten die de Stichting Ebru van subsidie kan voorzien? Mail mij: stichtingebru@hotmail.com)

Ondertussen in Wateringen: altijd leuk een debat met zes mensen als je vijf microfoons moet delen. Vooral als ík mijn microfoon met een tent moet delen... dat dát niet gaat werken, dat ziet zelfs een blinde. De voorstelronde gaat nog goed, en dan wint mijn irritatie het: ‘Allereerst bedankt voor de uitnodiging, maar ik vind het vrij respectloos om iemand uit te nodigen en niet van een microfoon te voorzien. Het is vrij onmogelijk om op deze manier een debat te voeren.’ Ik heb expres het woord respect in de mond genomen, want het ís respectloos, en eindelijk wordt het woord ‘ns gebruikt waar het voor bedoeld is.

Mohammed Cheppih toont zich een heer en zegt ‘en ik meen dit oprecht’ dat hij met mij van plaats wil wisselen, zodat hij met de tent een microfoon kan delen. Uiteraard neem ik dat aanbod dankbaar aan. De organisatie is niet helemaal blij: nu zitten alle vrouwen bijelkaar. Goh, er was over nagedacht. Gelukkig blijkt de techniek dusdanig slecht dat mijn microfoon ook de rest van de avond niet werkt (Natuurlijk niet, zou Theo achteraf zeggen).

Ach ja. Het tentje naast me is een meisje dat een flink pak slaag verdient. Een soort van Grietje die niet in de gaten heeft dat ze Hans aan het vetmesten is, om uiteindelijk opgegeten te worden door de grote boze wolf en heks tegelijk. Een bijna heilig gezichtje dat helemaal in extase verteld dat sinds ze praktiserend moslim is geworden, alleen nog maar het goede in mensen en situaties ziet. Ze lacht alleen nog maar, ze voelt zich goed, ze is een beter mens en ze wil voor haar omgeving een beter mens zijn. WAT DOE IK HIER!!!!

Soms worden mijn uitspraken geleid door een onzichtbare maar vlijmscherpe autocue:

‘Kon je niet uit jezelf bedenken dat je een beter mens moest worden, had je daar per se een godsdienst voor nodig?’

Neeneenee, Grietje gansje tent is nu een leuker mens. Ze is vriendelijker en ze mengt zich nu in het debat. Goed om te weten, ik zal NOVA op haar wijzen. Kunnen ze weer een lekker verlicht itempje maken. Haar hoofddoek bevordert immers de integratie. Yeah right. Haar hoofddoek belemmert míjn emancipatie maar daar heeft niemand het over. Ook een goede doelstelling van de Stichting Ebru: het verdedigen van de emancipatie.

Op de stelling ‘De hoofddoek belemmert de integratie’ merkt Cheppih op dat de belemmering door de niet hoofddoekdragende partij, de onvanger, wordt opgeworpen. Meisjes met hoofddoek stellen zich immers níet afzijdig op, maar worden wél geweigerd, op scholen, door werkgevers en in het algemeen. Integratie wordt alsmaar verwacht van de allochtonen, maarreh, hoe zit het met autochtoon Nederland?! Mijn bloed kookt en hoewel mijn microfoon hapert kan ik mij niet inhouden:

‘Laten we de allochtonen even gastarbeiders noemen. Ze kwamen vrijwillig naar Nederland en kregen banen. Was een vrijwillige keuze. Ze kregen huisvesting, ze kregen een salaris. Zelfs hun gezin mochten ze overbrengen. Ze kregen uitkeringen, kinderbijslag, huursubsidie. De rode loper ging nog net niet uit. Dat lijkt me voldoende aanbod tot integratie vanuit Nederlandse zijde. Ik denk dat daar wel iets voor terug verwacht mag worden, er zijn grenzen hoor, aan autochtone integratie.’

Cheppih reageert met dat hij er niet voor gekozen heeft om hier zijn ogen te openen en hier een leven te leiden. ‘Het lijkt wel of mevrouw Umar vindt dat ik dankbaar moet zijn dat ik hier moet leven.’ Ik erger me dood aan de microfoontoestand, alle electronica begint te piepen als ik iets wil zeggen. Het gaat allemaal nergens over. Bevalt het niet dan rot je toch op? En beklaag je bij je ouders over je hele existentie, scheid toch uit met die nonsens. Maar ja, microfoon... De discussieleidster draagt drie hoofddoeken en doet veel behalve de discussie goed leiden.

Time flies when you are having fun, en in Wateringen gaat het dus tergend langzaam. Als een Nederlandse man vraagt waar je nou een moslimman aan kunt herkennen zegt Cheppih: ‘een goede moslimman draagt een baard. Een man die geen baard draagt is zondig.’

En daar verschijnt de onzichtbare autocue weer:

‘Meneer Cheppih, u zegt dat een man die geen baard draagt, zondig is. Is een vrouw die geen hoofddoek draagt ook zondig?’

‘U heeft helemaal gelijk.’

Wat doe ik hier? Ik ben in debat met middeleeuwse zotten. Gekken. Imbecielen. Mensen die over ‘zonde’ praten. In de 21ste eeuw. Ik ben een vrouw die in zonde leeft. Ik overweeg om maar gewoon weg te lopen, maar denk aan Abou Jahjah: laffe rat die niet onder leiding van Theo van Gogh wilde discussieren. Bovendien flitst een streng zinnetje van Jort Kelder door mijn hoofd: ‘Ebru je moet met iedereen het debat aandurven.’ En dáárom zit ik hier. GVD.

Cheppih legt het nog maar ‘ns een keer uit: een vrouw is een diamant en die diamant moet je bedekken zodat ze niet gestolen wordt. Of zelfs maar het verlangen bij een ander om tot diefstal over te gaan oproept. Enig dat ik een diamant ben, erg leuk, maar de vrouwen die ik ken – vooral de moslims uit het oosten- pronken maar wat graag met hun diamanten. En discriminatie om de hoofddoek of de baard daar zul je Cheppih niet over horen: een werkgever mag kledingeisen stellen, maar zeg het dan gewoon: ‘je krijgt de baan niet omdat je een hoofddoek draagt. Of een baard.’ Prima zegt hij, dan zoek je gewoon verder. Dit is anders dan het AEL credo: DISCRIMINATIE! Cheppih beaamt dat ook: iemand die jouw salaris biedt, mag eisen aan je uiterlijk stellen.

Ik ben blij als het is afgelopen. De organisatie vraagt of ik het leuk vond. ‘Nee’. Diplomatie is niet mijn sterke kant. Als ik in de auto zit, gaat de telefoon. Mijn moeder: ‘hoe gaat het, wat ben je aan het doen?’ ‘O mama, ik kom net van een debat met gesluierde zotten vandaan, een zaal vol tenten, baardapen en nog meer idioten.’

In een fractie van een seconde verliest mijn moeder al haar zelfbeheersing: ‘EBRU! LUISTER GOED NAAR ME! Ik wil niet dat je je in die kringen mengt, die mensen zijn GEK. HOOR JE ME: GEK! IDIOOT! GESTOORD! Vrouwen die een hoofddoek of een tent dragen die horen niet in Nederland maar ze zijn niet jouw probleem. Kijk de andere kant uit, houd je koest. Ebru je haalt je problemen op de hals, ik heb je nog nooit iets verboden maar beloof me, BELOOF ME DAT JE NIET MEER MET DIE MENSEN GAAT DISCUSSIEREN. Het is niet jouw probleem, echt niet. Die idiote politici hebben dat tuig naar Nederland gehaald, zijn vergeten kledingvoorschriften voor te schrijven, hebben toestemming gegeven voor islamitische scholen, en nu is er een probleem. Een probleem dat niet van jou is, houd je er ajb verre van, laat die sukkels in hun eigen sop gaarkoken. Echt beloof het me.’

Ik kalmeer m’n moeder en beloof te bellen als ik thuis ben. Moeders, altijd paniek. De volgende ochtend belt mijn vader:

‘Zo wat was er nou gisteravond, mama was echt helemaal overstuur.’

‘Nou ja een debatje met tenten en ander moslimidioten en ik werd er een beetje pissig van.’

‘Ebru, de moslims worden steeds geweldadiger. En dat in de hele wereld. Al het terrorisme en de zaligverklaring van de islam en haar fanatieke, geweldadige aanhang, het is te gek voor woorden. Doe wat je goed lijkt maar wees voorzichtig, er is tot nog toe niets goeds gekomen van welke godsdienst dan ook. Godsdienst is voor domme mensen, en vooral de islam en moslims draaien de laatste jaren door.’

‘Papa álle gelovigen zijn gek, het zijn niet alleen moslims, maar gisteravond waren het toevallig moslims

‘Ja natuurlijk álle gelovigen zijn gek, álle godsdiensten predikten geweld en terrorisme maar de moslims worden steeds geweldadiger.’

Volgens mijn moeder heb ik al mijn dwarse trekken van mijn vader. Natúúrlijk... Maar ja hij heeft gelijk: Godsdienst is voor domme mensen, en vooral de islam en moslims draaien de laatste jaren door. Mijn moeder, moslim, vindt gesluierde zotten en baardapen een schande voor de islam en de mensheid. Ik heb haar beloofd me niet meer tot hun soort te verlagen. En ik debatteer niet meer buiten Amsterdam – dat heb ik Theo beloofd. Vruchtbare avond, daar in Wateringen. Modeldochter, ideale vrouw... Op deze manier haal ik misschien toch de 40 nog.

Ebru Umar

Vorige column Ebru Umar