Gezocht:
niet-terroristische
moslims
door
Ebru Umar
De stap van terrorisme,
mensenrechten en integratie naar moslims en de islam is bij debatten en
polemieken snel gemaakt. De islam en moslims worden gelijk gesteld aan
achterlijkheid fundamentalisme en terreur. En hoewel de AIVD beweert dat
columnisten aanzetten tot haat en polarisatie, is dat veel te simpel. In het
tijdperk van 'you're either with us or against us' lijkt mij de
onzichtbaarheid van jonge moslims die publiekelijk afstandnemen van de link
tussen islam en terreur een voor de handliggendere reden voor haat en
polarisatie.
In Nederland wonen ruim drie miljoen allochtonen, van wie een miljoen moslim
zijn. Een kleine acht miljoen Nederlanders zijn geregistreerd als aanhanger van
een kerkelijke gezindte. De islam is niet achterlijker dan het christendom en
op de keper beschouwd prediken beide geloven dezelfde waanzin: vrouwen zijn
minderwaardig aan mannen, homoseksualiteit wordt veroordeeld en wie vroom leeft
wacht het paradijselijke hiernamaals. Slechts een handvol christenen,
samengeschoold op de biblebelt, houdt zich op enigszins fanatieke wijze aan
haar bijbelse geboden. Het overgrote merendeel van Nederlandse christenen
distantieert zich van haar geloof en herinnert zich dit nog slechts op de
verplichte vrije feestdagen. Dit lijkt ook te gelden voor het overgrote
meerendeel van moslims, want hoewel de AIVD het wel vaker mis heeft, heeft zij
volgens eigen zeggen de echte harde kerngroep potentiële moslimterroristen
gelokaliseerd: het zijn er zo'n 150.
Je vraagt je af hoe het dan komt dat zo weinig moslims in Nederland het lef
hebben om publiekelijk afstand te nemen van het moslimterrorisme. Want voor het
gemak scheren wij alle moslims over een kam: moslims en de islam staan gelijk
aan terrorisme. Haci Karacaer, directeur van Milli Gorüs, een organisatie
waarbij 50 Turkse moskeeën zijn aangesloten, laat in geen enkel debat na
om de gelijkstelling die 'terrorisme=islam' heet te verwerpen. Hij veroordeelt
elke aanslag en waakt voor het oplaaien van terrorisme binnen zijn organisatie.
Maar Karacaer lijkt een roepende in de woestijn. Hoe je het ook wendt of keert,
veel terroristische daden staan op het conto van moslimfundamentalisten: New
York, Bali, Madrid, Casablanca en onlangs (weer) Istanbul. Het zijn daden van
individuen en dus niet van hele bevolkingsgroepen die gestoord zijn en hun
geloof als motivatie gebruiken. Waar christenen al lang hebben toegegeven dat
het geloof een niet legitieme basis is voor hun handelen, blijft dit geluid uit
bij in Nederland wonende moslims.
Ondertussen zijn jonge moslims wél boos dat ze gestigmatiseerd worden en
voelen zich aangesproken en gediscrimineerd wanneer het moslimterrorisme ter
sprake komt. En dat terwijl Turken, Marokkanen, Arabieren, Somaliers de islam
allen anders belijden. 'De islam' bestaat niet, evenals dat 'de moslim' niet
bestaat. Toch lijkt het publiekelijk afstand nemen van terroristische daden,
die onder het mom van 'de islam' gepleegd worden, voor jonge moslims nog een
brug te ver. Door te zwijgen in de discussie, roepen moslims het onbegrip van
het publiek over zich af.
Het zou goed zijn als er jonge moslims opstaan, die durven te bepleiten dat
geloof en levensmoraal los van elkaar staan, en dat de islam evenals het
christendom de verworvenheden van de westerse samenleving in de 21ste eeuw omarmt. Als
dat niet snel gebeurt, zal de polarisatie blijven. Niet door toedoen van
columnisten, maar door het zwijgen van Nederlandse burgers die de islam
aanhangen.
Ebru Umar
