'Dank je'
door
Ebru Umar
'Moet er nog een naam bij?'
Mijn hart slaat driehonderd keer over: JA ER MOET EEN NAAM BIJ! EBRU. E B R U.
Er moet bij: Voor EBRU, het leukste meisje van Amsterdam en omstreken die
danwel 34 wordt maar nog jaren doorgaat voor 29.
Maar ik stamel 'Nee'.
Nee.
Met een glimlach zet hij zijn handtekening in het boek, waar ik vol bewondering
naar kijk. Datum? Zou hij... Ja natuurlijk, deze auteur is geoefend. Datum en
plaats. Hij kijkt me aan. Oooooo . Ik kan het niet geloven. Het zweet breekt me
uit.
'Eh dank je, ik eh, heb ook wat voor jou meegenomen.'
En als een ware bakvis geef ik hem mijn boek.
'Dank je.'
Hij zegt 'Dank je'.
OOOOO.
Kan dit moment gerekt worden? Dank je. Muziek in mijn oren.
'Eh, ik eh schrijf voor Theo VG enneh dit eh zijn wat gebundelde columns en wat
nieuwe stukken.'
'Dank je.'
Oooo. Wegwezen.
'Dag.'
'Dag.'
Ik strompel boekhandel Athenaeum uit en kan nauwelijks ademhalen. En ik maar
denken dat Beau de enige man is die ik niet aankan. Gevloerd door een echte
Auteur. Enkel en alleen door zijn aanwezigheid. Door de wetenschap dat elke zin
die deze man opschrijft, mij raakt.
De man die het schrijven heeft uitgevonden.
Zo ongeveer.
De man wiens boeken ik niet wil lezen omdat ze na de laatste pagina ophouden.
Maar ik lees ze desondanks. Tergend langzaam. De wereldvreemde verhalen die zo
vanzelfsprekend zijn, dat het pijn doet om te lezen. Boeken die mij door hun
simpliciteit aan het huilen brengen, als een herinnering aan een ander leven.
Tranen vanuit mijn hart.
Stevig houd ik mijn kleinood vast.
Een groter genot kan ik mij niet voorstellen.
Vorige week had ik nog een grote mond. Vorige week ging ik vol bravoure 20
mannen (auteurs/ journalisten) mailen, met dezelfde vraag. Een vraag die de
input voor een tv-column zou moeten vormen. Ik had besloten deze Auteur te
verpletteren met een bijdehante spontane mail. Hij zou mij uiteraard
terugmailen en we zouden een eindeloze mailcorrespondentie aangaan. Hij zou
ongetwijfeld een geschikte meneer Umar zou blijken. Beau met kilometers afstand
achter zich zou laten, en de Blonde God met lichtjaren. Lichtjaren.
En dan nu dit. Met een 'dank je' mijn hart gestolen, mijn fantasieen aan gort
en mijn kansen totaal verspeeld. Maar ik heb een gesigneerd boek. De enorme
smile is niet van mijn gezicht te slaan, vanaf het Spui tot aan mijn huis. Af
en toe een 'OH'. Wat is het leven toch mooi. Ik heb een door Arnon Grunberg
gesigneerd boek.
