De verkeerde buitenlander
door
Ebru Umar
"Ik ben een
Nederlander". Het meisje op tv, hoe oud zou ze zijn, 18, 19? kijkt
vertwijfeld de camera in. In vlekkeloos Nederlands verteld ze hoe ze jaren
geleden met haar ouders gevlucht is uit Irak, Iran, ergens ver van Nederland
vandaan. Ze is koerdisch. Ze woont al acht jaar in Nederland, dit is haar
thuis, ze woont en leeft hier, gaat hier naar school. Ze heeft elke dag
hoofdpijn, is bang en onzeker. Ze is een afgewezen en uitgeprocedeerde
asielzoeker. Haar ouders ook. Er is bepaald dat ze 'terug' kan, ze moet weg uit
Nederland. Maar waarheen?
Naar een land waar ze de taal niet van spreekt, waar ze de gewoonten,
gebruiken, waarden en normen van achter zich heeft gelaten. Naar een land waar
ze geen woning heeft, waar ze geen opleiding kan volgen, waar ze als vrouw
minder (niets) is, waar ze een vreemde is. Naar een land waar ze onveilig is,
waar ze opgepakt, mishandeld en vermoord kan worden. Want ze is het land ooit
als kind, met haar ouders ontvlucht.
Het is beter om hier niet te lang bij stil te staan. Ik moet er niet aan denken
dat ik als achttienjarige een enkeltje middeleeuwen had gekregen, en mijn
gedroomde, gewenste en vol vuur naar verlangende veilige toekomst in een
nachtmerrie zou veranderen. Ik zap weg.
Maar een vervelende vraag, constatering blijft hangen: hoe kan een meisje, een
asielzoeker, dat pas acht jaar in Nederland woont, Nederland zo waarderen? Hoe
kan een meisje dat pas acht jaar in Nederland woont, zo goed Nederlands
spreken? Hoe kan een meisje dat pas acht jaar in Nederland woont, houden van
Nederland, niet naar haar land van herkomst verlangen, zich Nederlander noemen
en haar toekomst volmondig in Nederland willen opbouwen?
Kortom, hoe kan een meisje dat pas acht jaar in Nederland woont, een
asielzoeker, dat allemaal wél vanuit haar tenen willen en doen, maar een
groot aantal gastarbeiderskinderen niet? Zomaar een vraag...
Zaterdag werd in Amsterdam gedemonstreerd tegen de uitzetting van
uitgeprocedeerde asielzoekers. Een prachtig recht demonstreren, vooruit dan
maar, laten die uitgeprocedeerde asielzoekers er voor de laatste keer gebruik
van maken. Als het aan Rita Verdonk ligt, zijn we straks ruim 20.000
meeëters armer. Bij de volgende verkiezingen stem ik op Rita.
De demonstranten zijn mensen. Slachtoffers van semi-tolerante politici,
beleidsmakers en juristen die jarenlang een mensonterend en hoopgevend
rekbeleid in plaats van een volwassen beslisbeleid hebben gevoerd. De
slachtoffers zijn mensen met verhalen. Apothekers, journalisten,
anti-talibanguerrilla's, hoogopgeleide mensen die verstaanbaar Nederlands
spreken. Mensen die al jaren in Nederland leven, die door 'ons systeem' met
hoop gevoed zijn, die kinderen hebben, die geen plek hebben om naar terug te
keren, maar die desalniettemin worden uitgezet.
De individuele verhalen van de mensen zijn zonder uitzondering schrijnend. Maar
waar staat dat een asielzoeker per definitie mag blijven? Is het feit dat vele
asielzoekers tienduizenden euro's voor een vlucht hebben betaald aan
smokkelaars een garantie voor hun acceptatie in Nederland? Zijn hun verhalen
soms niet door tientallen mensen beoordeeld? Wie zegt dat ze niet liegen? Wie
bepaalt of ze mogen blijven? Waarom moet hun 'recht' op een menswaardig en
veilig bestaan in Nederland worden gehonoreerd?
Rita Verdonks voorgangers hadden moeten bepalen of ze mogen blijven. Vele
asielzoekers, mensen, hebben in een eerder stadium al het 'NEE' gehoord, maar
ons systeem – een nawee van Verdonks voorgangers- bepaalt dat je tegen een
'NEE' eindeloos kunt blijven procederen. Hoe schrijnend en menselijk de
verhalen ook zijn, alleen een kerel kan bedenken dat een 'NEE' wellicht een
'JA' kan worden.
Een 'JA' want de asielzoekers verdienen een kans, ze zijn hoogopgeleid, ze zijn
gemotiveerd, ze spreken de taal, ze zijn onder marginale omstandigheden
geïntegreerd, ze willen hier zijn, ze lopen gevaar in hun land van
herkomst, hun kinderen zijn Nederlanders, spreken geen andere taal dan het
Nederlands, ze willen niet terug, ze kúnnen niet terug.
Het is waar: 1000 maal liever een verblijfsvergunning voor deze paar
schrijnende gevallen dan de schreeuwlelijkerds van – ik noem een
dwarsstraat- de AEL, die menen dat ze hier gediscrimineerd, geminacht en
gedoogd worden. Het zijn de verkeerde buitenlanders die we uitwijzen. Maar
helaas weten deze schreeuwlelijkerds, mensen zonder enige toegevoegde waarde
aan onze samenleving, ons systeem tegen ons te gebruiken.
Steun daarom Rita Verdonk en stem wederom Rita Verdonk. Zij is de enige vrouw
die ook aan de AEL dwarslaesie van de samenleving een einde zal durven te
maken. Asielzoekers moeten niet terug naar huis omdat we dat willen, maar ze
moeten terug omdat juridisch bepaald is dat ze niet in Nederland mogen, kunnen
of hoeven blijven. 'Nee' u mag hier niet blijven dus. En alleen een vrouw kan
duidelijk maken dat 'NEE' ook daadwerkelijk 'NEE' is. Geen 'JA' al zijn er echt
legio redenen om dat wel te tolereren.
Ebru Umar
