'Ebru Umar
is overal'
door
Ebru Umar
Gelijk hebben, en nog krijgen ook, is erg frustrerend. Op tweede
paasdag kon ik echter een glimlach niet onderdrukken. In TROUW, de krant die
Elena Simons' 'Pret met Moslims' sponsort (het wachten is op 'Pret met Joden',
'Pret met Christenen', 'Pret met Homo's' en 'Pret met Adel') stond een erg
mooie foto van Thomas Schlijper.
Naast die foto stond een stukje over mij. De journalist, Kustaw Bessems, type
aardige man, links, jong, zeg maar standaard journalist, belde mij meer dan een
jaar geleden al voor een interview. Hij was de eerste. Zoals hij namelijk ook
in de Paas-TROUW vermeldt: 'je kon zien aankomen dat zij (ik, Ebru), een
plaatsje zou krijgen in de meningencarrousel die in Nederland draait.'
Ik zag het nut van een interview niet in, dronk twee kopjes thee met hem in
WALEM en hij concludeerde ook: 'ik kan niets met je.' Prima.
Maar mijn weigering zit Bessems' hoog. Als straf rukt hij citaten uit mijn boek
niet alleen uit hun verband maar neemt niet eens de moeite ze helemaal op te
schrijven. In de Paas- TROUW volgt de bevestiging van mijn overtuiging dat
journalisten hun stukjes schrijven aan de hand van plak en knipwerk.
Zo 'herken ik in Katja mezelf.' Inderdaad. In de film Interview herken
ik in Katja's rol mezelf: de 1001 rollen die een vrouw kan
aannemen. En 'vol voldoening kijk ik naar de parallelle levens' van Carrie
Bradshaw, de columniste van Sex and the City en mezelf. Dat hieraan het
zinnetje 'voor het eerst' aan vooraf gaat, omdat een avondje Sex and the City
meestal eindigt in een tranendal, en een voorbode is voor een nieuwe depressie,
wordt wijselijk achterwege gelaten. Dat spoort namelijk niet met het
zelfgenoegzame beeld dat van mij geschetst wordt.
Tot slot het citaat uit een open brief aan Dyab Abou Jahjah dat
'Persoonlijkheid, geldingsdrang, daadkracht en passie erg herkenbaar zijn'.
Helaas heb ik dat 'erg' er niet bijgezet, had ik moeten doen. Goede tip voor de
herdruk. Er staat echter in het boek dat 'Persoonlijkheid, geldingsdrang,
daadkracht en passie allemaal overduidelijk aanwezig zijn.' Kwaliteiten die ik
Abou toedicht. En inderdaad bij mezelf herken. En in ons maaiveld komt er dan
een linksig verongelijkt journalistje voorbij met zijn zeis: chop chop chop.
Echter het allerleukste zinnetje uit Kustaw Bessems stuk is wel de openingszin:
'Je hoeft haar boek niet te kopen, maar het is wel handig om te weten wie ze
is: Ebru Umar, auteur van Burka en Blahniks.'
Inderdaad, om de foute citaten te controleren, hoeft u mijn boek niet te kopen,
die zijn online in het archief op te zoeken:
1001 Vrouwen
Wanted Nobody
Beste Dyab
Mocht u dan bedenken dat de volgens Bessems ontbrekende zelfspot en
relativering naar meer smaakt, kunt u alsnog het boek kopen. Rijker word ik er
niet van: netto houd ik 70 eurocent per verkocht exemplaar over. 13 Minuten of
minder parkeren in Amsterdam dus.
Ebru Umar
P.S. voor de laatste keer: ik hoereer niet. Iedere
journalist die niet verder komt dan een duo-portret met het vaatdoekje van de
PvdA, de wonderbaarlijke uitkeringstrekker uit een rijk milieu die nog niet
eerder moslims kende, of een andere 'hippe' eerste generatie Nederlander, bij
voorkeur islamiet, kan zich de moeite van een interviewaanvraag besparen.
Manipulatie via mijn uitgever zal ook niet lukken.
http://www.schlijper.nl
