Theo's Turkerinnetje
en de
beroeps-
salonsocialist
door
Ebru Umar
Woensdagnacht, 11.57 uur. Ik storm de NCRV
radio studio in, waar ik om 12 uur te gast ben bij het programma Casa Luna.
Presentator Frank du Mosch begroet me met de woorden: 'De ego's werden kleiner
en kleiner.'
Hij doelt op mijn optreden bij Barend en Van Dorp. Nu heb ik niet alleen een
geweldig groot ego om mijn gevoelige 'ik' te beschermen, ik heb ook een bord
voor mijn kop. Hoezo werden de ego's kleiner, zo onaardig was ik toch niet? Ja,
Jan Mulder trok het niet helemaal, maar da's dan ook niet meer dan een
overspelige oud-voetballer. Eerlijk gezegd vond ik Henk wel ok, en Frits, ach
Frits, ik had me op veel ergere dingen voorbereid. Grappigere dingen ook.
De dame in de schmink had haar handen vol aan me. Grote ogen met wallen
eronder, de krul die weer spontaan in mijn haar springt en dan de tikkende
klok: tv is een haastklus. Aan tafel alleen middelbare heren en ik. Het lijkt
wel een doorsnee kantoordag. Op Marc Marie Huybrechts na. Ik vind hem leuk.
Ik ben het toetje van de uitzending, save the best for the last. In plaats van
zenuwachtig te worden, vind ik het wel prima. De heren melden bij elke
commercial break dat er straks over mijn boek wordt gepraat. Als marketeer denk
ik aan de exposure. De keerzijde is dat als er vooraf zoveel aandacht aan
besteed wordt, ik extra hard aangepakt zal worden.
Hoeveel moeilijker dan een directieoverleg, strategisch overleg, internationaal
overleg of weetikwatvoor belangrijk corporate overleg, kan een avondje aan
tafel met Frits Barend, Henk van Dorp, en oud-voetballer Jan Mulder, zijn?
Niet. Lijkt me duidelijk.
Het bizarre van Nederland anno 2004 is dat vrouwen, jonge vrouwen, jonge
vrouwen die er nog jonger uitzien, nog steeds niet serieus benaderd worden. Het
is maar een meisje. Wat kan die nou? Theo's turkerinnetje. Dus wordt het spel
gespeeld op intimidatie, minachting en suggestieve vraagstelling. Dat datzelfde
meisje gewoon d'r gym A in 6 jaar heeft gedaan, d'r studie bedrijfskunde met
internationale stages bij Shell en ABN AMRO heeft afgerond, en zich al sinds
1996 een slag in de rondte werkt, wordt gemakshalve over 't hoofd gezien. Dat
het meisje zich sinds 1996 niet door corporate mannen laat intimideren, laat
staan ooit heeft laten intimideren, wordt ook voor niet aannemelijk gehouden.
Het meisje heeft wel erger meegemaakt dan de media-ego's. En wil best een
serieus gesprek met Youri's vader aangaan. Die mij echter zo oninteressant vind
– ik pas niet in zijn hokje – dat hij maar de tafel verlaat. Ik ben
blij dat ik niet kan zien welke beelden de kijker worden voorgeschoteld. Het
zou mij danig van mijn stuk hebben gebracht. Nu gaat Mulders' Melkert
personificatie geheel aan mij voorbij. Ik houd het bij mijn verhaal, ik krijg
er ook alle ruimte voor, het meisje kan namelijk ook gewoon voet bij stuk
houden en praat in volzinnen. Anders red je het niet in a man's world, weet het
meisje. Maar het is een verrassing voor de heren.
Na de uitzending wordt nageborreld, ik heb er helaas geen tijd voor, echt
jammer. Mijn zusje Melis en ik racen naar de NCRV. Waar Frank du Mosch een
videoband van B&vD heeft. Hij laat mij een stukje zien. Ik zie dat mijn
haar goed zit, mijn jasje ook en dat mijn neus misschien wel verbouwd moet
worden. Ik ben een echt meisje: om 12.15 uur is mijn uiterlijk toch even het
belangrijkste voor me. Frank kijkt me vol ongeloof aan 'er is niets mis met je
neus!'
'Was het goed?'
'Ja Ebru, het was goed!'
De radio-uitzending gaat lekker. Ik vind het babbelen op de radio leuk, ik word
er ook steeds relaxter in. Bij radio gaat het niet om ego's maar om inhoud.
Toch ben ik blij als ik richting huis mag. Ik ben moe.
Als ik om twee uur 's nachts thuiskom, is mijn mailbox onder water gelopen. Het
blijkt dat de beroepssalonsocialist met een enkel zinnetje buitensspel is gezet
door Theo's Turkerinnetje: 'Jan waar woon jij?
