Het is een boek

door
Ebru Umar

'Liefje, je moet gewoon een man en een kind dan pas zul je echt gelukkig worden.'

Meneer Van Gogh weet het zeker. We zijn onderweg naar mijn boekpresentatie, maar mijn roeping in dit leven is baren. Ik ben blij dat hij dat al wel weet.

'De enige plek op mijn lichaam zonder striae is mijn buik Theo, ik wou dat graag zo houden.'
'Jullie vrouwen leggen je prioriteiten ook zo verkeerd. "De enige plek op mijn lichaam zonder striae is mijn buik" waar gaat dit over?!'

De rest van de rit naar de Herengracht waar mijn uitgever zit, verloopt uitermate geanimeerd. We babbelen er lustig op los. Met anderen. Aan onze mobieltjes. We lijken wel een getrouwd stel.

'O mijn god, het is een mooie vrouwenpartijtje.'
Meneer Van Gogh doet alsof dat een probleem is, en ik straal als ik de uitgeverij binnenloop. Allemaal vriendjes en vriendinnetjes. M'n favoriete fotograaf, en m'n favoriete journalist. Wat een drukte. Ik lijk wel te laat voor mijn eigen partijtje.

'Ik doe dit alleen voor jou, dat weet je Ebru.'
'Ik houd ook van jou Theo. Jouw bloemen zijn het allermooist. Kijk daar staat mijn vader.'

Het is een drukte van belang, iedereen stormt op me af, helpt me uit mijn jas, neemt de bloemen aan, en douwt cadeautjes in mijn handen. Ik schud handen, zwaai naar mensen in de verte, zie veel familie en kom aan niemand toe. Overal hangen, liggen en staan kaartjes 'HET IS EEN BOEK!'. Duidelijk tijd voor een feestje.

Als ik de eerste 30 mensen gedag gezegd heb (en er nog 130 moet spreken) klinkt het 'speech, speech!' Ageeth mijn redacteur bijt het spits af, de kern van het verhaal: 'Cliteur stopt, maarreh wie Ebru weet te stoppen, tja.... Ebru komt net op stoom.' Dan is de beurt aan Cisca Dresselhuys, die mij wat aardige woorden toespreekt. Te aardig, want de tranen biggelen over mijn wangen. Huilen uit emotie, het was me al lang niet overkomen. Ik krijg het formele eerste exemplaar van mijn boek Burka & Blahniks.

Echt hoor.

Dan mag ik wat zeggen. Tja wat zeg je dan. Een pijnloze maar emotionele bevalling. Nooit geweten dat ik dit wilde. Heeft Theo dan toch gelijk, moet ik ook maar 'n kind baren? Ik zeg dat iedere auteur de uitgever krijgt die zij verdient, en dat iedere columnist het podium krijgt dat ie verdient. Leuk hoor de SIS, OPZIJ, BLVD, Revu en het AD, echt erg leuk maar er gaat niets boven De Gezonde Roker. Leuk leuker Gezonde Roker.

Theo krijgt van mij het eerste exemplaar. Theo vertelt dat ik vooral op zijn site moest schrijven maar dat hij er geen omkijken naar wilde hebben. Met als resultaat dat ik de eerste zes maanden van 2003 iedere week mijn stukjes door zijn bus denderde. Ter lering (van mij) ende vermaak (van hem). Gelukkig was die marteling na zes maanden voorbij. 't Meisje durfde het zelf wel aan. Maar zonder Karel zou er natuurlijk helemaal niets zijn ontstaan.

Na alle woorden kan er weer gedronken worden. En gesigneerd. Wel ja, was dat de bedoeling dan? Blijkbaar. Iedereen krijgt een persoonlijk tekstje in zijn boek. Ik ben op dreef, wat ben ik toch creatief... HA!

En opeens stormt Robbie Muntz de inburgeringking binnen, met microfoon en al. 'Wat zit je haar geweldig Robbie.' 'Speciaal voor jou Ebru.' Foute man die Muntz, en grappig ook nog. Daar drinken we maar een wijntje op. 'Zeg luister 'ns Ebru, je zegt dat iedereen hier familie is maar ik zie alleen maar Nederlanders. Er klopt hier iets niet.'

Mijn neef, Nederlander met de meest onuitspreekbare Turkse achternaam grijnst. Hij is lang, ooit blond –nu kaal- met donkere ogen en sinds twee weken een dr titel op zak. Hallo, zegt hij, ik ben Hakki Karagozoglu. Gooiser kan een uitspraak niet zijn.

HOE?! roept de inburgerking.

'Dit is mijn oom, Oom Phil,' zeg ik. 'Hij is Joods. Nederlandse Jood. Mijn moeder was de moslim van het ziekenhuis en oom Phil de jood. Hij spreekt zeven talen.' Robbie zoekt zijn heil maar bij mijn vader: 'U spreekt niet zo goed Nederlands he?'
'Ach jongeman,' klinkt het geamuseerd in vlekkeloos Nederlands, 'niet verder vertellen hoor maar ik ben eigenlijk een Belg.'

Welkom in de wereld van Ebru Umar.

Mijn vriendin Maxine heeft geweldige gifgroene suede schoenen aan, ze passen bij haar tas en ketting. Paul Damen haakt af bij deze tekst. Ik ben blij dat ik voor de rode ipv gifgroene outfit heb gekozen, want van Maxine win je het niet. 'Bru wat ben je dun!' Yeah rite Max!!

Het regent kadoos en bloemen. Rode en oranje bloemen. Rode en oranje kadoos. Het is goed dat ik een vrouw ben: signeren, luisteren, praten en zwaaien moet tegelijk. Anders had ik er nu nog gestaan. Iedereen ziet er prachtig uit. Mijn vriendin Dixie heeft net twee weken geleden een dochter gebaard, en staat 'stralende slanke moeder' te zijn. Hoe doen die vrouwen dat toch? Dixie, Marianne en Yvette zijn mijn China-vriendinnen, 10 jaar geleden zijn we op studiereis naar China geweest, en jaarlijks komen we nog een paar keer bijelkaar. Ik was afhaker op Yvette's trouwerij. Daar doe je weinig aan.

Mijn vriendin Linda komt met een prenatal kado aanzetten. 'Wat is dat?' vraag ik achterdochtig. Linda heeft een maand geleden een zoon gebaard en is nu slanker dan ooit. Misschien toch maar zwanger worden? De doos bevat een oranje babyshirtje met 'Burka en Blahniks' erop. Wat leuk.

Na drie uur zijn alleen de jonge grachtengordeljournalisten nog over. 'Ebru je hebt niets gegeten, kom we gaan eten!' Maar mijn uitgever en zusje manen tot spoed: Jan Mulder wacht op me. Hij lust me rauw, wedden?

Ik val niet op de vader van Youri. Het is tijd om het dat 'ns te vertellen.

Vorige column Ebru Umar