D-day...
door
Ebru Umar
Woensdag is het zover: mijn boekpresentatie. Een uit de hand gelopen vorm van
bezigheidstherapie. Je moet toch wat, als al je vriendinnen besluiten kinderen
te gaan baren.
Vorig jaar september leek het mij wel een goed plan om een boek te schrijven.
Cisca Dresselhuys kon er ook om lachen:
'Ebru, dat lijkt me wat vroeg, denk je niet?.'
'Ja maar ik vervéél me. Bovendien, het lijkt me wel prima om een
bundel te doen met een mix van maatschappijkritische stukken en 30-plus single
vrouw. Weer' ns anders.'
'Er is geen uitgever die dat wil hoor Ebru, ze willen allemaal
één ding in een boek. Of maatschappijkritisch of 30-plus. En in
jouw geval kiezen ze allemaal voor maatschappij.
'Ja dat vind ik dus niets. Ik wil beide. Ik ben vrouw en kritisch. Thee?'
'Lekker, nou weet je wat ik zal maandag 'ns iemand bellen en kijken hoe ze
reageren.'
Maandag krijg ik opdracht wat stukken richting een uitgever te sturen. Dinsdag
gaat de telefoon: of ik woensdag langs kan komen.
Sure. Ben toch vrij en ik ga morgen lunchen met Martijn, mijn homovriendje.
Superelaxt: ik ga voor de lunch gewoon even een kopje thee drinken bij Petra en
Ageeth van de Arbeiderspers/ De Archipel.
Het is bloedjewarm, de zomer ijlt nog na in september. De Arbeiderspers zit in
een prachtig pand. Het wordt verbouwd, overal ligt stof, het ruikt naar verf,
je zou er maar moeten werken onder deze omstandigheden. Petra en Ageeth hebben
m'n stukken gelezen. In hoeveel tijd heb ik dat geschreven? Sinds januari, ik
weet, het is niet veel, maar ja ik heb dan ook gewoon een baan. 'Wat een
produktie!'
Hé?!
Wat wil ik met die stukken? Tja, wat wil ik... kijk ik heb ze nu eenmaal, en ik
heb nog veel meer, dus ik dacht misschien is het wel een leuk idee om ze t
bundelen. Maar ja vogens Cisca is dat nog te vroeg dus ik neem nog maar 'n
kopje thee. Ageeth vindt het stuk 'Burka en Blahniks' erg goed.
O?
O.
'Ik vind het een prima titel voor een boek.'
'Dat vinden wij nou ook.'
Ik verslik me bijna in mijn kopje thee. 1000 gedachten gaan door mijn hoofd.
Maar ik schakel door: 'een prima titel waarbij je zowel maatschappijkritische
en persoonlijke stukken kunt combineren.'
Ja, en dat is helemaal van deze tijd, vinden Ageeth en Petra. Want ik ben meer
dan alleen kritiek op de maatschappij, en die 30-plus vrouw stukken zijn erg
grappig. Ze zien er wel een boek in, voor winter 2004/2005.
Het is september 2003. In 2005 ben ik 35. OUD!! Misschien wel dood!
'Nou, ik dacht eerder aan voorjaar 2004.'
'Ebru, het is nu september, dat betekent dat je manuscript 1 december binnen
moet zijn. Dat is niet realistisch'
'Hoeveel stukken?'
'We denken aan 30.'
3 december liggen er 40 stukken bij de Arbeiderspers. Hectische drie maanden
achter de rug, maar het vermeende gat laat op zich wachten. Sinterkaas, kerst,
oud en nieuw en alle ellende die daar bij hoor volgt in december.
En dan gaat op
een dag de telefoon:
'Ebru, het is een vroeggeboorte, waar ben je, kom snel je boek is af!'
Het is donderdagmiddag 18 maart, bijna half 6. Daar sta je dan in de AH als
Ageeth, mijn redacteur en dagelijkse peptalker, me het mooiste nieuws van het
jaar meldt... Juist. Over 4 minuten staat er een medewerker van NCRV's
Nachtlicht voor mijn deur om columns voor de radio op te nemen en mijn boek is
uit. Ik was 30 maart pas uitgerekend.
'Tis een prematuurtje dus?' grijns ik, 'wel levensvatbaar?'
'Ze is prachtig.'
Mooi. Mijn boek is dan wel in goede handen, toch spoed mijn zusje zich naar de
uitgeverij. Ikzelf neem thuis gezellig wat columns op voor de NCRV. Als mijn
zusje binnenstormt, ben ik net bezig met het opnemen van de tweede column. De
emotie van het moment gaat aan me voorbij, maar de rest van mijn columns lees
ik voor uit het boek. Echt hoor.
Woensdag 31 maart is het dan zover: de presentatie van 'Burka en Blahniks,
Manifest van een dertiger'. Ik heb geen idee wat me te wachten staat. En dat
bevalt me prima. De enige cruciale vraag is welke van de drie nieuwe outfits ik
aan moet. En welke schoenen? Heerlijk leven heb ik toch. 'Burka en Blahniks'
was een pijnloze bevalling. Doe mij er elk jaar maar zo één.
