De leeuw uit Libanon,
Theo van Gogh
.... en ik?
door
Ebru Umar
Ik heb het gedaan. Ik moest er dan wel voor naar Antwerpen afreizen, maar het
is gebeurt. Ik had slechts 1.5 glas wijn op toen ik het deed. Natuurlijk, het
moest er eens van komen. Maar de timing hé. Uiteindelijk trotseerde ik
onder het toeziend oog van míjn body guard, de zijnen, en stapte ik op
hem af: 'Goedenavond meneer Abou Jahjah, ik wil u even persoonlijk de
uitnodiging voor mijn boekenfeestje geven. Het lijkt me leuk als u daarbij
aanwezig kunt zijn.'
Afgelopen zaterdag was ik uitgenodigd een column in België voor te komen
dragen. Zoiets is natuurlijk niets anders dan tijdverspilling, want je bent
vier uur onderweg om vier minuutjes in de spotlight te staan. Je zou bijna
denken dat ik aandacht tekort kom. Maar de kans om mensen te ontmoeten met wie
ik nog geen ruzie heb, kan ik niet zomaar aan mij voorbij laten gaan: op naar
het land van Dutroux, Abou Jahjah, K3, De Winter en andere verwarde
geesten!
Het thema van de avond is 'Goodbye Stranger', en aangezien vier uur reizen al
vermoeiend genoeg is, heb ik niets voorbereid. Vol vertrouwen dat er in mijn
boek wel een passend stuk zal staan om te declameren, buig ik mij in een
restaurant bij het Rubenshuis – what's in a name - in Antwerpen over de
drukproeven. 'Made in Turkey' is
grappig, en 'Allochtoon? Eerste Generatie Nederlander' (niet op de site
verschenen) is gewoon goed. En dan zegt mijn body guard dat 'Umar for President' het leukst is.
Dyab Abou Jahjah zit immers in de zaal en zal deelnemen aan het debat. 'Maar
ja, dat durf je natuurlijk niet.'
Mannen zijn zo raar. Er zijn dingen die ik inderdaad niet durf, Beau van Erven
Dorens aanspreken bijvoorbeeld. Of houden van de man die ik adoreer. Maar een
column over Abou's idiotie uitspreken terwijl hij in de zaal zit, waar hebben
we het over?! Ik actualiseer de tekst op een paar plekken en ben er helemaal
klaar voor. Op naar het debatcentrum, waar de spanning stijgt. Zou Abou ook
daadwerkelijk opdraven?
'Zul je 'm hebben.'
Een groep mooie donkere in zwart leer gestoken mannen komt binnen. Abou zit er
ook bij. Gezelligheid, tenminste niet voor niets naar België afgereisd.
Het debat gaat over integratie. Abou wordt aangekondigd als de perfect
geïntegreerde vreemdeling. Hij spreek de taal, hij doet mee aan het
publieke debat en hij neemt zijn burgerschap serieus, vooral op het vlak van
zijn rechten. De moderator heeft gelijk. Hoe kan het dat een man, die pas tien
jaar in een land woont, de taal zo vloeiend en accentloos beheerst? Waarom hij
wel, en zijn fans niet?
Het debat zelf valt ernstig tegen. In België moet het publiek zijn mond
houden, interruptie door het publiek wordt niet op prijs gesteld. Zeker niet
als de interruptie uit Nederlandse hoek komt... nee, ik noem geen namen. Ik zeg
alleen dat Abou vilein opmerkte dat 'in België het publiek na
afloop meedebatteert.' Gelukkig kreeg ook ik hem van zijn à propos
door tijdens zijn betoog achteloos mijn lippen te stiften...
Maar even terug naar Abou's antwoord. Leuk hoor, een boekenfeestje, mijn
boekenfeestje, maar je hebt altijd baas boven baas. Ik was blij dat ik Abou
kon bevestigen dat Theo van Gogh inderdaad ook zou komen op mijn boekenfeestje.
Langs deze weg kan ik mededelen dat Theo zich verheugt op de aanwezigheid van
de Leeuw uit Libanon.
En ik maar denken dat de wereld om mij draait...
