Ik provoceren?
Waarom denkt iedereen dat toch altijd?
door
Ebru Umar
En zo kan het gebeuren dat je je weer 'ns in een debatje laat lullen. Alsof je
er niet al als een lijk bijloopt, maar ja wie a zegt moet b zeggen. Dus als je
'n column over moslimmeiden op tv uitspreekt, moet je je ook in het
spreekwoordelijke hol van de leeuw begeven. Op naar het Terra college in Den
Haag waar de (moslim) meidenwereld Samira Abbos hebben weten te strikken voor
een hele dag presenteren. Vrijwel pro deo. En Samira heeft mij overgehaald om
middenin de spits op vrijdagavond van Amsterdam naar Den Haag te rijden. Pro
deo. Ik mag te laat komen verzekert ze me. Als ik maar kom.
Ik ben te laat. Het is zes uur ipv halfzes. Burgemeester Deetman en nog wat
politici luisteren al een tijdje naar mijn medepanelleden. Als laatkomer mag ik
de eerste stelling 'moslimmeiden moeten een vrije partnerkeuze maken' met een
laatste – en tegelijkertijd mijn eerste- opmerking afronden. Of ik kan
begrijpen dat geloof belangrijk is voor partnerkeuze. In de auto heb ik mijzelf
voorgenomen genuanceerd en ingetogen te reageren. Maar helaas komt mijn
definitie van genuanceerd en ingetogen niet overeen met die van de rest van
Nederland, laat staan met die van het Terra college.
'Zolang ik op tv moslims m/v hoor praten over huwelijkskandidaten alsof het
gaat om een baansollicitatie of een paar schoenen geloof ik niet in 'vrije'
keuze. Je valt op iemand ongeacht zijn geloof. Als geloof een voorwaarde is, is
er geen sprake van vrije keuze. Iemands geloof interesseert mij geen zak. Ik
persoonlijk val op blonde mannen met blauwe ogen, ongeacht of 'ie moslim,
christen, joods of van mijn part van de scientology is.'
De toon is gezet. De Haagse politici op de eerste rij zijn weer wakker en de
zaal reageert als aangeschoten wild. De zaal haat me onmiddellijk. Je moet mij
ook geen 'laatste opmerking' laten maken. Het hek is van de dam. Ik heb met
Samira te doen, ze moet de boze zaal de baas blijven.
Een totaal in het zwart gekleed moslimmeisje reageert geïrriteerd: 'ik heb
je vorige week op tv gezien en je moet voor jezelf spreken, wij worden helemaal
niet onderdrukt, wij kiezen voor de hoofdoek uit vrij wil.'
Yeah rite. Maar ik blijf kalm: 'ik heb vorige week bij de VPRO een column
uitgesproken. Die column is mijn mening over gesluierde vrouwen, ik
spreek inderdaad voor mezelf en zeker niet namens iemand. Ik werd gevraagd om
mijn mening te geven, dat heb ik gedaan, daar hoef je het niet mee eens te
zijn. Mag. Het is dan ook mijn mening.'
Wat ik kalm noem, noemen anderen provoceren. Het rumoer in de zaal wordt
alsmaar sterker. Een vrouw met een mening, o jee o jee. En ik kom net op stoom.
Een meisje met een hoofddoek meldt dat in de Koran staat dat vrouwen zich
moeten bedekken. 'En mannen niet begrijp ik. Daaruit concludeer ík dat
volgens de Koran mannen en vrouwen niet gelijkwaardig zijn. Dat noemen we
discriminatie in Nederland. Bovendien lijken jullie er aan voorbij te gaan dat
vrouwen ook door mannen afgeleid kunnen worden, dus mannen moeten zich dan toch
ook bedekken?' Hoppa, nog meer vrienden.
Een meisje van 20, 21, gekleed in een tent, spreekt de onsterfelijke woorden:
'ik als moslimvrouw kan mij beheersen.' Nice try: 'Een moslimman dus niet?'
De zaal staat op haar kop, mannen grijpen naar microfoons, ik weet niets van de
islam, ik moet mijn mond houden, ik moet respect hebben, blablablabla. Ik
begrijp nu waarom er politie rondloopt.
Ik ben bekaf, het is vrijdagavond, ik heb de hele dag nog niets gegeten, en nu
ook dit nog. In tegenstelling tot wat de zaal denkt zit ik hier niet voor mijn
plezier. En is het al helemaal niet mijn bedoeling om te provoceren. Mijn idee
van een relaxte vrijdagavond is niet met vmbo pubertjes, gehersenspoelde
gelovige jongens en meisjes, ergens in Den Haag te babbelen over
levensovertuiging, onder het wakend oog van drie agenten en burgemeester
Deetman. En daarbij de bevestiging krijgen dat Nederland naar de klote gaat. Ik
ben blij als het pauze is.
Pauze, maar niet
voor mij. Niet alleen de aanwezige pers drukt me in een hoekje, ook
moslimmeisjes zoals je ze alleen in Nederland, Irak, Iran en Afghanistan
tegenkomt. Ik steek enigszins af in m'n Max Mara jasje, suede rok en fuchsia
Furla tasje. En ik wil dat graag zo houden. Een VVD-lid, blond met blauwe ogen,
drukt me zijn kaartje in de hand: 'ik heb van je genoten, jammer dat ik nu weg
moet.' Hij heet net als de man die mij jaren geleden in tranen achterliet. Wat
moet ik hier nou weer mee?
De tweede ronde van het debat is meer van hetzelfde, en de sfeer wordt
grimmiger. Dit is de toekomst van Nederland: intolerantie, haat, ongelijkheid
tussen man en vrouw, achteruitgang en de absoluut hersendode opmerking: 'als ik
moet kiezen tussen een baan en een hoofddoek, kies ik voor mijn hoofddoek.'
Geweldig: vrouwen van 30 worden gezien als een tikkende baarmoeder. Geef
werkgevers de keuze tussen een man en een vrouw van 30 en ze kiezen voor de
man. Bovendien wordt een vrouw een lager salaris geboden. Als vrouw kun je
weinig doen aan je vrouw-zijn, alleen hopen op een verstandige werkgever, en
niet bang zijn om hard te onderhandelen over je salaris. Maar aan afgewezen
worden op je uiterlijk kun je iets doen. En deze domme gansjes kiezen voor
thuiszitten, ze kiezen voor een hoofddoek. BELACHELIJK.
Ik ben blij als het over is. Mannen stormen op me af om hun gelijk te halen.
Kansloos. De sfeer was vreselijk, de woede is enorm, Neerlands toekomst is een
drama. Als ik in de auto zit, belt Paul Damen van AT5 . Of ik zin heb om zondag
naar de hoofddoekjes op de dam te gaan kijken. "Wat denk je zelf?"
vraag ik. Ik ben zo depressief dat ik vanavond nog kan emigreren. "Koffie
met ijs bij de Bijenkorf dan?"
Hm, emigreren kan nog even wachten. Koffie met ijs bij de Bijenkorf klinkt
goed. In het buitenland is er geen Bijenkorf. Ik kan altijd nog emigreren op de
dag dat de Bijenkorf een gehoofddoekte cassière aanneemt.
Ebru Umar
Thomas Schlijper | www.schlijper.nl
