Zomaar een
(bizarre) dag...
'Umar, de deadline is zondag, red je dat?' Aan de telefoon Mark Koster, adjunct
hoofdredacteur van de Nieuwe Revu. Het is donderdag: tot zondag kan ik een boek
schrijven. 'Ja ik weet ook niet waarom ik je dit vraag maar doe maar wat. Wat
je ook voor Theo doet'.
Doe maar wat? Dat kan ik helemaal niet, behalve voor Theo. Voor Theo kun je me
midden in de nacht wakker maken, geen centje pijn. Maar voor anderen, holy
meck. Ik sterf dan duizend doden. Toch staat er binnen drie uur een stuk op
papier en druk ik op 'send'.
'Ja helemaal goed.' Mark verlost me vrijdag met deze woorden uit mijn
twijfel.
'Meen je niet.'
'Jawel! Ik geef je even door aan de fotoredactie, die stuurt een fotograaf op
je af en dan maken we het af.'
'Ja maar, ja maar...'
'Niets ja maar, dag, ik ben veel te druk.'
Dan belt de fotoredacteur en ik heb binnen 10 seconden ruzie met haar. Hoe
krijg ik het voor elkaar. Soms haat ik mezelf. Ze vraag om mijn paspoort of
rijbewijs, want dat is leuk voor het stuk. Ideetje van de Revu voor de
wisselende columnisten, een identiteitsbewijs bij hun stuk. Na wat gehakketak,
erg vervelend allemaal, leg ik me erbij neer. Wat me nou precies dwarszit kan
ik niet benoemen maar ik voel me er erg slecht bij. Ik ben zelfs overstuur. Nog
geen 10 seconden later gaat de telefoon: Mark Koster M verklapt mijn
display.
'Umar dimmen, je staat wel in een blaadje met een oplage van 100.000 hoor.'
'Mark, ik vind het een beetje een idioot idee om bij een column een
identiteitsbewijs te plaatsen, zeker bij mijn column.'
'O Ebru, je begrijpt het verkeerd, sorry, je valt over het woord
'identiteitsbewijs'. Joh, ik wil alleen iets met je foto erop, een zwembadpas
ofzo, 't kan me niet schelen wat, oké?
'Oké.'
Ik raak helemaal in de war van mannen die mij beter begrijpen dan ik mijzelf.
Maar ik ben blij dat ik het nu ook begrijp, dat lucht op. Ik breng mijn
rijbewijs, paspoort en identiteitskaart naar de fotoredacteur. Ze zoeken het
maar uit, ik zie het resultaat wel. En mijn column is goedgekeurd, daar gaat
het om!
Als woensdag de Revu uit is, kan ik het bijna niet geloven. Daar staat 'ie dan,
mijn column op pagina 67. Met een fotootje van mijn paspoort. Lachen. En
supersupercool: foto van de cover van mijn boek. WOW. Bizar bizar.
Uit mijn werk rijd ik naar een borrel in de stad. Ik parkeer mijn auto in de
garage bij het CS. Als ik daar 's avonds wegrijd, rijd ik recht in een
zero-tolerance politiecontrole. 'Papieren alstublieft.' Juist: mijn
autopapieren liggen thuis en mijn rijbewijs ligt, samen met mijn paspoort en
identiteitskaart nog bij de Revu. Prima, leg dat maar 'ns uit.
'Meneer, eh ik, eh... Al mijn identiteitspapieren liggen op de redactie van de
Nieuwe Revu.'
'U krijgt van mij de prijs voor de meest originele smoes.'
Geef die man 'ns ongelijk. Maar het is waar!
'En uw autopapieren heeft u ook niet bij u. Is die auto van u?'
'Ja. Ik heb geen idee hoe autopapieren eruit zien, laat staan waar ze liggen,
maar de auto is van mij. Ik kan mij trouwens wel identificeren bedenk ik mij
net: kijk, ik sta in de Nieuwe Revu en kijk er staat een foto van mijn paspoort
bij.'
Ik ben helemaal blij. Het is de meest idiote situatie van de dag. De agent
kijkt ook alsof hij de grap niet kan geloven, maar wat ik zeg klopt: mijn
paspoort staat in Revu afgedrukt.
'Goed, u krijgt alleen een bon voor de ontbrekende autopapieren. 30 euro dus
dat valt nog wel mee.'
'Meneer helemaal terecht, doet u maar. Ik heb een hekel aan onterechte bonnen
zoals laatst op de PC omdat ik geld ging halen om de parkeermeter te
vullen.'
'Dat moet iemand van parkeerbeheer geweest zijn mevrouw, geen politie.'
'Inderdaad.'
Dan schrijft hij de bon uit. Mijn gegevens haalt hij uit de Revu. Alleen mijn
adres moet ik'm nog geven.
'Ik zet er wel REVU bij hoor, bij identiteitsbewijs. Dit is de meest bizarre
bon ooit.'
'Ja prima, ik schrijf er wel een column over hoor, jammer dat je je naam niet
wilt geven.'
Ik moet er wel om lachen, de Nieuwe Revu is mijn identiteitsbewijs. De tot nu
toe meest bizarre dag van het jaar. Maar we zitten pas in week 7, ik heb er
alle vertrouwen in dat het nog bizarrer kan!
Ebru Umar
