Het nationale integratiedebat
door
Ebru Umar
Het is duidelijk: als ik bij het establishment wil behoren, moet ik mij niet
met Theo van Gogh en zijn site associëren. Zo zag ik als panellid van het
nationaal integratiedebat dat de afgelopen week werd gehouden op de VU, in de
aankondiging staan dat ik journaliste/ columniste van het AD en Opzij ben.
Ik viel in voor Cisca Dresselhuys. En dan ben je opeens columnist van Opzij en
het AD. Omdat je welgeteld zes stukjes voor OPZIJ en het AD tesamen hebt
getikt, en maar 56 voor De Gezonde Roker. Rare combi Opzij en het AD, zeiden
mijn fellow panelleden. Waarop ik zei dat ik de vaste columnist van De Gezonde
Roker ben, full time mezelf manage bij een internationale organisatie en in de
avonduren wel eens wat tik. Voor Opzij en het AD. Maar altijd voor De Gezonde
Roker. 'Dat verklaart een hoop.' zeiden ze.
Een hoop? Valt wel mee. Het verklaarde volgens hen vooral waarom ik zei dat
- ik vind dat we geen kansarme bruiden, toekomstige uitkeringstrekkers moeten
importeren
- ik vind dat er geen kansarme allochtonen in Bloemendaal en andere blanke
wijken moeten wonen
- ik het bizar vind dat in de jaren 70 gastarbeiders zich wel aanpasten en nu
30 jaar na dato opeens hoofddoekjes gaan dragen
- ik vind dat godsdienst dom is en mensen die een hoofddoek uit godsdienstige
overweging dragen dus ook dom zijn
- ik allochtonen Nederlander zal noemen op de dag dat ze dat zelf ook doen
- een kordon om Rotterdam onbegrijpelijk is: er moet een kordon om
Nederland!
Cisca Dresselhuys gniffelde om mijn verslag. 'Ebru toch. Pim is herrezen! Kon
je niet wat nuanceren?'
Mwah, met negen man in een panel heeft nuanceren geen zin. En waarom zou je,
als die paar mensen die je wél respecteert, je na afloop een hand geven
en fluisteren: 'u heeft gelijk hoor, goed gedaan.'
Het panel was een verantwoorde mix van allochtoon en autochtoon, ook wel te
scheiden in links en rechts. Het CDA werd vertegenwoordigd door raadslid Gijs
Weenink, de PvdA door het beroepshoofddoekje en Groen Links door Marijke Vos.
De zaal mocht niet mee debatteren, alleen middels applaus of boeh-geroep haar
betrokkenheid tonen. Op de winnaars kon je vergif innemen: het applaus was voor
Faatje, de boehs voor mij. Ik ging voor de boehs. De dag dat idiote gelovigen
met/ zonder hoofddoek mij gaan toejuichen is de dag dat ik besluit moeder te
worden.
Marijke Vos kwam na afloop van het debat naar me toe: 'Meen jij werkelijk wat
je allemaal zegt?' Ik verbaas me nog dat ik niet ter plekke van verbazing ben
omgevallen: ik kan me niet heugen dat ik ooit iets gezegd heb wat ik niet meen.
Ik lieg niet en ik meen alles wat ik zeg. En als ik iets niet zeg meen ik het
des te meer.
Gijs Weenink wilde geen weddenschap met me aangaan over wie de meeste BOEHs zou
krijgen: 'Dat win je.' Hij had gelijk. We gaan een keer golfen, zodat ook hij
eens wint.
En Faatje, ach Faatje... Faatje beschuldigde mij dat ik niet kan lezen. Ik
confronteerde haar met haar gevleugelde uitspraak uit het Joods Journaal dat 'mannen geilen op
een hoofddoekje'. 'Ebru dan moet je beter lezen.' Right. Ik kan er echt niet
meer van maken, wie dat wel kan moet haar maar steunen op elatik@xs4all.nl .
Als ik mijn jas al aanheb, stapt medepanellid Bart Jan Spruyt, voorzitter van
de Edmund Burke stichting op me af. Zonder een woord te zeggen geeft hij me een
hand. Zie ik daar een knipoog? In ieder geval een blik van herkenning. Met een
goed gevoel verlaat ik de VU. Het wordt niets met de integratie, kordon om
Nederland, NU!!
En dan belt er een journalist, vol verbazing: 'Zeg ik begrijp dat jij
écht bestaat. Je bent niet het alter ego van Theo. Hoe lang was je nog
van plan die anonimiteit vol te houden?' Hij blijkt veel van me te weten. Een
uur later heb ik zijn bron getraceerd: goed volk. Bovendien heet hij Paul van
Liempt. De man die Fatima Elatiks uitspraak dat 'Mannen geilen op een
hoofddoekje' heeft opgetekend voor het Joods Journaal. Ik kijk uit naar onze
afspraak deze week. Ik ben erg benieuwd of ze rectificatie en respect heeft
geëist...
Ebru Umar
PS. Het gerucht gaat dat ik was ingehuurd en dat mijn bijdrage aan het debat in
scène was gezet. Hoewel alles zijn prijs heeft, geef ik mijn mening
altijd en overal zonder er doekjes om te winden. Gratis. Blijkbaar is het raar
dat een vrouw een mening heeft en nog raarder dat ze die en plein public uit.
Hoezo voltooide emancipatie?
