"Hij heet Pieter"

door
Ebru Umar

- Je hebt toch wel "JA!" gezegd?

Dreigend houdt Nadine, schoonheidsspecialiste, de warme wax boven mijn benen. Ik geloof mijn oren niet. "JA zeggen? Hoe bedoel je?" Nadine is 18; en dus 15 jaar jonger dan ik. Nadine heeft sinds kort een vriendje, en wil weten hoe het met míjn rampzalige liefdesleven is. Slecht. Maar voor haar is dit de maandelijkse update van de "ebru-soap".

- Ebru, als een foute gast, hoe blond 'ie dan ook mag zijn, je vraagt of er een man in je leven is, dan zeg je "JA". Zeker als 'ie de behoefte heeft je te informeren hoe goed het met zíjn liefdesleven gaat.
- En dan zeg je ook dat het geweldig is, dat dit de ware is en dat het klikt als nooit tevoren. Erg goeie seks ook.

Haar collega Svetlana doet er een schepje bovenop. Alsof je niet al hulploos genoeg bent horizontaal liggend in een stoel, gekleed in weinig, bedekt door handdoeken. Ik krijg een les in 'mannen schofferen/ interesseren' door twee dames van 15 en 10 jaar jonger. Je bent nooit te oud om te leren.

- Je moet ze jaloers maken Ebru.

Maar dat was Svets opwarmertje. Ze barst los:

- Ebru laten we wel wezen, 't is toch ook echt een sukkel eerste klas. Een bal. Balletje. Niets voor jou. Jij moet een sterk iemand hebben, van deze kerel maak je gehakt, nou en dat blijkt toch maar weer.
- En wie had je in gedachten?
- ...
- Juist ja dat dacht ik al.
- Ik denk er even over na. Ik kom 'r wel op. Maar deze gast is gewoon fout en is dat altijd al geweest.

Ik kijk naar Nadine:

- Kijk DAT bedoel ik nou, daar ben ik zo klaar mee. Met vrouwen die je wél achteraf vertellen dat iemand een bal is maar niet als je denkt dat die "bal" misschien wel een goede meneer Umar kan zijn. Ik ga al mijn vriendinnen vertellen dat ze me voortaan bijtijds van mijn roze wolk afdenderen...
- Ja maar Ebru, je vond 'm toch leuk.
- Ja maar Svet, toen vond jij en de rest van de mensen die ervan wisten hem toch ook een balletje? Waarom zei je het toen dan niet?
- Omdat je een bord voor je kop had?
- Duh!

Altijd leuk, de maandelijkse waxbeurt in de kelder van parfumerie Douglas op de PC. Die Douglas is zwaar overgewaardeerd, met verkopers die denken dat ze god's gift to clients zijn. Maar met de dames van de salon kan ik lachen. Nadine werkt er sinds kort, Svet bijna twee jaar. Ik ben vaste klant. En maandelijks houd ik ze op de hoogte van alle rariteiten in mijn leven.

Svet vertrekt naar haar andere klant, Nadine smeert me in met wax. Lichamelijke pijn is niets vergeleken bij hartpijn. God straft.

Als ik onthaard ben, show ik Nadine en Svet mijn nieuwe leren broek.
- Ben je afgevallen?
- Hm, nou nee, ik ben uit de vorige gegroeid. Maar mijn uitgever vond dat ik er slecht uitzag en ik mocht niet meer afvallen. Ik moest maar een nieuwe broek kopen i.p.v afvallen. Vond ik een goed advies!
- Staat echt supergoed. Als je die foute gast weer ziet moet je die aan doen. En je weet het, als hij weer gaat zeiken over zijn geweldig vriendin, en vraagt of er een man in je leven is, dan zeg je 'ja'.
- Ja. Svet, ik moet even oefenen. JA! En ik zeg gewoon dat 'ie Pieter heet.
- Ja of Theo.
- Theo?
- Ja. En ik heb er nog 's over nagedacht maar ik ben eruit hoor: het is gewoon Theo.
- Theo wat?
- Nou een man als Theo. Dát heb jij nodig.
- Ja dat weet ik. Bedankt voor dit inzicht.

Svet grijnst: 'Dus je weet het, "ja" zeggen.'

Ja. Ja. Hij heet Pieter.

Vorige column Ebru Umar