Dancing Queen:
Helemaal goed

door
Ebru Umar

"Jij gaat met hem dansen vanavond". Ik kijk de man na die mijn vriendje Martijn aanwijst. "Hij is dan wel niet blond maar wel lekker jong." Ik schiet in de lach. We zijn bij Mamma Mia, de Abba-musical en ik ben met a girl's best friend: een homo. Wat zeg ik, twee homo's, mijn vriendjes Paul en Martijn. Abbafans zoals ik, en dit is mijn verlate verjaardagscadeau.

Twee jaar geleden zag ik de Abba-musical op broadway in New York. Ik werkte als internationaal wetenschappelijk uitgever en zat maandelijks in de States. Armoe troef. De up-side was het shoppen in NY en natuurlijk Abba the Musical: There's not a soul out there, no one to hear my prayer...... GIMME GIMME GIMME.

Helaas kwam Waterloo tot leven op Broadway. Niet alleen was de cast dramatisch slecht, maar mijn gebroken hart dat geheeld leek, bleek destijds te broos voor een liefdesverhaal. In tranen verliet ik de Amerikaanse show: KEBENG klonk het in New York. De man in Amsterdam had er geen weet van, hoezo Knowing me Knowing you? Tegen beter weten wachtte ik op het RING RING van de in NY werkende mobiele telefoon... Tevergeefs.

In NY was ik alleen, maar vanavond ben ik in goed gezelschap: hippere mannen dan Paul en Martijn lopen er niet rond, en ik ben op m'n slechtst gekleed. In Amsterdam is de kakker-look weer helemaal in, maar ik val compleet uit de toon in Utrecht bij 'het ordinaire musical publiek' zoals Paul het verwoordt.

MAMMA MIA is het verhaal van de 20-jarige Sophie, die samen met haar moeder Donna op een Grieks eiland woont. Ze gaat trouwen en nodigt -zonder dat Donna het weet- haar drie potentiële vaders uit. De liedjes van Abba vertellen het verhaal en dat in het Nederlands. SUPERLEUK.

En mijn hart breek –drie jaar na dato- op exact hetzelfde punt als in NY. En wel als Donna, gespeeld door Simone Kleinsma, haar ex na 21 jaar weer ziet. Ze ziet de drie mannen, twee kan ze pareren, ze waren immers het doekje tegen het bloeden. Als ze Sam, de ware liefde, ziet, doet haar hart na 21 jaar weer KEBENG. Sam lijkt ernstig op mijn foute Sam, hij heet zelfs bijna hetzelfde. Een mes glijdt door mijn hart, maar de tranen blijven vooralsnog weg.

Een man is een man is een man? Ik probeer nog steeds te begrijpen wat het is dat bij mensen – anders dan bij dieren - de voorkeur voor díe éne man aangeeft. Waarom word je wel flauw en week van de een en niet van de ander? Hoe kan het dat de aanraking van de een je onder stroom zet, en die van een ander tot jeuk leidt? Dat de woorden wegblijven en lichaamstaal de regie voert? Het leven was zo eenvoudig. Ooit. The day before you came.

Nog altijd vind ik troost in het gegeven dat ik niet de enige ben die zoiets is overkomen. Geen voldoening maar bevestiging dat ik niet gek ben. En op het toneel zie ik the story of my life uitgevoerd worden door Simone Kleinsma: 'I ve been cheated by you since I don't know when.' Nou ja sinds de dag dat we elkaar ontmoetten. Simones Sam verliet haar voor zijn verloofde. Biggelt daar nou een traan over mijn wang? Grow up get over it. Ik betrap mezelf op een cynisch 'mannen zijn ook allemaal hetzelfde'. Hoe lang duurt het eer iemand uit je systeem is? Volgens Abba meer dan 21 jaar. Het slijt, mijn pijn is minder dan in NY, maar ik voel het wel: 'De winnaar heeft de macht', 'verstand gaat overboord'. Briljant vertaald allemaal.

Paul, Martijn en ik zijn helemaal blij met de musical. Hoewel ik geen hetero man ken die Abba leuk vind, zit de zaal vol kerels. Ik vraag mij in de pauze af wat die mannen hier doen. 'Ze moeten mee van hun vrouw' zegt Paul. Juist ja. 'Het is een superfeministische musical,' zegt Martijn, 'die kerels vinden er geen zak aan, ze lachen ook helemaal niet wanneer wij moeten lachen.' 'O ja,' giechel ik, 'bij de Tarzan-grap, hihihi.'

Voor ons staat een man, type collega: pak en stropdas. Voorkomend en keurig. Voor ik het weet, floep ik het eruit:

- Meneer waarom bent u hier?
- Het is toch leuk, Abba? Of denk je dat mensen met een stropdas niet van musicals houden en saai zijn?

Mijn kakker-outfit maakt mij 16 jaar jonger: ik zie er uit als de gymnasiaste uit Rotterdam.

- Ik ken geen kerel die dit leuk vindt dus ik vraag me af waarom jullie hier zijn.
- Hij moest mee! Eigenlijk had hij gehoopt dat Agnetha erbij zou zijn!

Een blonde dame die eruit ziet als mijn accountmanager Renée licht het grijnzend toe.

- Ik ben uitgenodigd door mannen die Abba weten te waarderen, mijn homo-vriendjes, ik heb een gouden avond!
- Wat leuk!

Jaha, zeker leuk. De mannen hebben namelijk niet alleen kaarten voor de musical maar ook voor de disco na de musical. Helemaal vol van Abba, stortten we ons na de geweldige show op de dansvloer. HALF PAST TWELVE AND I M WATCHING THE LATE SHOW... Paul wijst grijnzend naar meneer Stropdas: 'Ebru hij moest ook mee naar de disco!' Ik had'm al gezien. Het is geweldig, iedereen is jaloers op mij: er staan alleen maar vrouwen te dansen, en ik ben met twee mannen. Ik ben de Dancing Queen.

- Zijn dat je vriendjes?

De blonde vriendin van meneer Stropdas wurmt zich met haar zus door de meute naar ons toe. Ik moet lachen, met hun wil ik Paul en Martijn wel delen maar werkelijk waar, de concurrentie van alle andere vrouwen is moordend. Iedereen aast op mijn vriendjes. Geen enkele hetero man waagt zich op de dansvloer. Bang voor 'Re-light my fire' en 'Paradise by the dashboard light', alsof al dat ge-Abba niet genoeg is.

Ik heb een gouden avond, ik heb altijd een gouden avond met Paul en Martijn. Ik denk terug aan een uitspraak van mijn Sam jaren geleden, toen ik hem vertelde met Paul naar Cuba te zijn geweest. 'Dat moet vreselijk zijn geweest voor je.' Vreselijk?! Het was de beste vakantie ooit. Iedere ochtend kreeg ik te horen dat ik er geweldig uitzag en iedere avond vertelde Paul me dat hij weer zo'n leuke dag met me had gehad. De jaloezie van hetero-mannen ligt blijkbaar in hun onvermogen om te verbaal communiceren... What's the name of game?

Om half een is de 'kinderdisco' zoals Martijn het noemt, afgelopen. Niets geen Summer Night City die On and on and on gaat. De tent gaat sluiten. Ik zet de heren af bij hun auto en rijd terug naar Amsterdam.

Onderweg overweeg ik mijn Sam te bellen. Het is 1 uur 's nachts. Maar wat moet je na drie jaar midden in de nacht zeggen? Ik mis je zo onwaarschijnlijk? Ik verlang zo godsgruwelijk naar die blik in je ogen? Mijn liefste wens is dat je naast me zou staan bij mijn boekpresentatie? Twee breezers zijn onvoldoende om mijn hersencellen uit te schakelen en mezelf onsterfelijk belachelijk te maken. All is said and done? Nou nee, helemaal niets is said en done, en dat maakt alles nog veel erger. De Abba cd gaat op, dat maakt het allemaal wat makkelijker: I ve been cheated by you since I don't know when.

Maar toch. Het idee dat het na 21 jaar nog pijn zou kunnen doen, en ongetwijfeld zal doen, maakt het er niet makkelijker op. Zonder dat ik er erg in heb, schiet de kilometerteller door naar 180. Steken in mijn hart. Binnen twintig minuten ben ik thuis. Abba is in alle opzichten een walk down memory lane. En ijzersterk, ook in het Nederlands. Abba: dank je voor de liedjes, de melodieën.

Ebru Umar

Vorige column Ebru Umar