Allah is dood,
God ging hem voor,
wie volgt?
door
Ebru Umar
Er zijn subjecten in onze hedendaagse
samenleving die oprecht geloven dat vrouwen ondergeschikt zijn aan mannen, dat
vrouwen hun bestaan in het teken van mannen moeten stellen en dat vrouwen
zichzelf moeten hullen in vormeloze lappen stof om mannen tegen zichzelf te
beschermen. Dit laatste kan natuurlijk alleen maar een man bedenken.
Als mensen dit nou uit zichzelf zouden geloven, uit een of andere intrinsieke
gedachtekronkel, dan zou hier wellicht erover te praten zijn. Maar als mensen
hun overtuiging baseren op het zogenaamde woord van een almachtige God,
samengevat in een biblos dat Bijbel of Koran heet, en waar je vergif op kunt
innemen dat geen enkel woord, laat staan letter nog op de oorspronkelijke
bedoelde plek zoals 2000 jaar of meer geleden staat, is er maar een oplossing:
confrontatie. De mededeling dat Allah dood is. En dat er geen reden is om zijn
vermeende principes in stand te houden. God ging hem al voor, de geschiedenis
herhaalt zich, dus zo raar is dat niet.
Wat gelovigen over de Europese grenzen doen, boeit me wel, maar niet dusdanig
dat ik meen me daar als eerste druk over te moeten maken. Prioriteiten. En die
liggen in Amsterdam. Het is nonsens dat mensen in het Amsterdam van 2003
gesluierd en in chadors rondlopen.
Vrijheid van kleding gebaseerd op een godsdienstovertuiging heeft niets met
tolerantie te maken. Eerder met angst op discriminatie. Niemand kan mij
uitleggen waarom gastarbeiders zich in de jaren zeventig wél aanpasten
en zich wél in een pak hijsten, en nu niet meer. Niemand kan mij
uitleggen hoe het komt dat we destijds moslims de ruimte gaven voor hun
godsdienstbeleving, hun vastenmaand en andere feestdagen, zonder dat er meteen
agressief om respect werd geroepen. Wij hebben de gastarbeider nooit iets
geboden, hun volharing in middeleeuwse gebruiken moet ergens vandaan komen.
Natuurlijk: uit de landen van herkomst.
Het wordt tijd dat Allah God eens volgt en sterft. Per direct lijkt me een
goede timing. Kortom, voor wie het nog niet wist: Allah is dood. Tijd om dit te
delen met de chadorde en gesluierde burgers van Amsterdam. Import uit de
middeleeuwen ver over de grenzen van Nederland.
Maar hoe? Een tijdje terug kondigde ik aan de chadors te willen spreken.
Stapels 'doe voorzichtig mails' vonden mijn mailbox. Blijkbaar was mijn vrees
gegrond. Iedereen mijdt de chadorden, iedereen mijdt de discussie. Twee
journalisten vonden mijn mailbox: 'Goed plan!' zei de een, 'ik ga mee!' 'Goed
plan,' zei de ander, 'doe jij een stuk dan betaal ik je er wel voor.' Thomas
Schlijper gebeld, en ook hij wilde mee. Met camera. Actualiteitenprogramma's
gesproken: 'Ja leuk, heel goed plan. Als jullie nou succesvol zijn, willen we
er graag aandacht aan besteden.' Ik bereid een media-offensief voor. Die
chadors moeten'ns breed ter discussie gesteld worden.
Ik ben blij dat een echte journaliste meegaat, Liesbeth Wytzes. Want alleen
durf ik niet. Prettig hoor, die steun uit Elsevier hoek. Ik ben niet de enige
die het alleen eng vindt. Navraag en onderzoek leert dat iedereen zich
ergert aan zwaar gesluierden en gechadorden, maar dat niemand ze durft
aan te spreken. We zullen de discussie eens aan moeten gaan. Heerlijk. Het komt
wel goed met Nederland. Echt.
En dan belt de Liesbeth af. Vergadering. Uitstel. Geen afstel belooft ze. Haar
baas vindt het een goed plan, dat media-offensief. Maar de baas wil
exclusiviteit, en aangezien ik er ook over ga schrijven, mag ze niet mee. Ik
wil Elsevier vooralsnog geen exclusiviteit garanderen. Hoe krijg ik anders een
media-offensief van de grond? Dat moet haar baas toch begrijpen? Niet dus:
Succes ermee Ebru, zegt de baas.
Ik begrijp het niet helemaal: wat voor soort baasjes werken er toch bij
Neerlands meest gezagdragende weekblad Elsevier? Types die Léon de
Winter boven zijn tekstverwerker aan de slag laten gaan. Types die journalisten
bureauwerk laten doen. Types zonder idealen maar met hypotheken. Geweldig. Het
komt wel goed met Nederland. Echt. Maar niet dankzij Elsevier. Iedereen is het
erover eens dat onderdrukking en mishandeling niet kan, en iedereen gaat ervan
uit dat gesluierden en gechadorden dit niet uit oprechte vrije wil doen.
Iedereen vindt het idioot dat het aantal gesluierden en zwarte chadorden met de
dag stijgt, iedereen vindt dat de middeleeuwen voorbij zijn. En niemand durft
de discussie aan. Iedereen kijkt de andere kant uit.
Wie ben ik om dat niet te doen? Ook ik heb een hypotheek. Daarnaast ben ik
gewoon een burger. Een alleenstaande vrouw, klein van stuk, en kwetsbaar. Geen
journalist, geen politica. Het is hún taak, niet de mijne om mij een
veilig toekomst te garanderen. Het is niet mijn taak om hen aan het verstand te
brengen dat mijn toekomst in dit land er echt somber uitziet. Tenminste, als je
niet de andere kant uit kijkt.
Maar het is ze gelukt hoor. De middeleeuwse vleermuizen, achterlijke
buitenlanders, GODVERGETEN GEITENNEUKERS (gejat van TvG, JA) hebben me
verdreven. Fatima Elatik met d'r Hollandse Hans (Dirk, of hoe die kaaskop dan
ook mag heten waar ze mee schijnt te fuckken) heeft gewonnen. Ik, de
emigrantendochter die zich al jong had voorgenomen Nederland nooit te verlaten,
geeft zich gewonnen. Ik ga emigreren. De aanvraag voor de Green Card ligt al
klaar. Morgen toch maar pasfoto's laten maken. M'n depressie schiet met een
rotgang door mijn lijf. Help geen pil tegenop. Deze tranen doen meer verdriet
dan dat een foute bankier, vermomd als blonde god mij ooit aangedaan heeft.
Allah is dood. God ging hem voor. Wie volgt lijkt me duidelijk. Begraaf mij in
Kralingen.
Ebru Umar
Lees verder: Scoopje scoren? Burka
bash'en!
