Wormen om als aas te gebruiken
door
Ebru Umar
Ik geef toe, die kop is niet van mij. Maar wat
een prachtige zin. Typisch een zin waarin een uitreiker van de Ako
Literatuurprijs zich zou verslikken bij het lyrisch prijzen van allochtone
schrijvers: 'een genot om te lezen, de speelsheid van het taalgebruik verraadt
een fantasievol gebruik van de Nederlandse taal, met een geestverruimende
invloed uit vreemde culturen'.
Die prijs kan linea recta naar m'n laatste stalker, een dame die schuil gaat
achter het pseudoniem 'Roos
Blad'. Weer 'ns wat anders, een dame die aanstoot neemt aan mijn
columns. 'Roos Blad' verklaart zich bereid om mij tijdens een
tête-à-tête inzicht te verschaffen in de reden waarom
achterlijke moslimvrouwen zich onderwerpen aan de wil van mannen zich te
bedekken in sluiers.
Maar ik mag niet over ons treffen schrijven:
> (ik heb –EU) Geen vertrouwen in de media omdat
het hypocriet is en die stukjes gebruikt die hen uitkomen (eerder meegemaakt
dat wat ik heb gezegd totaal verknipt was). En geen vertrouwen in jou (mij,
Ebru Umar) als schrijver omdat je uitspraken citeert die niet gedaan zijn (ook
eerder meegemaakt). Ik lees je stukken niet als "fan", maar meer om
een inzicht te krijgen van jou "denkvermogen"; je doet me namelijk
denken aan Turkse politici (als twee druppels water). Hiermee wil ik je alleen
duidelijk maken dat ik weet dat je op zoek bent naar wormen om als aas te
gebruiken om "grote vissen" te vangen zodat je je omhoog kunt werken
in deze maatschappij.
Het regent complimenten uit de moslimachterhoek, dat is duidelijk. Tja, daar
ben je klaar mee. Eerst daagt 'Roos Blad' me uit 'als ik zou durven' om
met haar in gesprek te gaan over onderdrukking van de gesluierden. Maar als ik
haar vraag of ik erover mag schrijven, krijg je dit:
> Ik durf de uitdaging aan om van de ontmoeting een verslag op
internet en/of de media terug te zien.....alleen niet met jou als schrijver, en
ook niet in de media als deze niet live is.
Daar sta je
dan. Nu is het zo dat ik tenminste één productiemaatschappij ken
die staat te popelen om de camera boven een dergelijk gesprek te hangen. Maar
ik voel mij niet geroepen om bij te dragen aan iemands 15 minutes of fame.
Daarnaast worden mij kwaliteiten toegedicht die ik niet bezit: ik ben geen
journalist, geen interviewer en ook geen presentator. Dus ik laat dit maar even
aan mij voorbij gaan. Ook ik vrees de Grieken, vooral als zij geschenken
brengen. Ik ben wél bereid om de gegevens van deze dame door te spelen
naar iedere redactie die met de bemanning van het Paard van Troje in gesprek
wil komen.
En ondertussen verhuis ik wel naar Bloemendaal. Of Laren. Kralingen desnoods.
Makelaars van Nederland: ik wil een huis waar ik omheen kan lopen en mijn auto
tegen de gevel kan parkeren. Niet groter dan 200m2. Millennia later herhaalt de
geschiedenis zich.
Cassandra had natuurlijk ook moeten verhuizen. Ziende Blind.
Ebru Umar
