Ik heb op een bijeenkomst van Abou Jaja in Den Haag inderdaad met een nogal opgewonden mevrouw gesproken die voor de website van Theo van Gogh schrijft. Ik heb getracht haar wat te kalmeren. Zij heeft bij dat gesprek geen aantekeningen gemaakt. Zij citeert uit het hoofd en daarmee dus onzorgvuldig en onjuist. Verder wil ik u adviseren slechts amusementswaarde te hechten aan wat er op de website van Van Gogh staat.

Met vriendelijke groet,
Willem Lust

Integratie in Hotel Blakes

De zon schijnt, maar niet in de achtertuin van het Amsterdamse Blakes aan de Keizersgracht. Mijn vriendin Linda wacht al op me. Ik heb net m'n witte Philippe Starck meets Ikea zonovergoten dakterras in Bos en Lommer ingeruild voor een geheel zwart ingerichte designergrachtenachtertuin, waar het beetje zon dat per ongeluk over de daken heen de tuin in zou kunnen schijnen, afgeschrikt wordt door -hoe kan het anders- zwarte parasols. Wat een armoe. In het diepst van mijn ziel ben ik niet alleen een temperamentvolle vrouw maar een eeuwig en altijd naar zon smachtende Turk.

- Dit doen we dus ook nooit weer.
- Rustig E, kijk ik heb al thee besteld, lekker warm, zou die parasol niet dicht kunnen?

Nee, die parasol kan niet dicht, is designertechnisch niet verantwoord. De bediening is vriendelijk en jong en wordt door ons 'Jim' gedoopt. Jim brengt de high tea liflafjes, treuzelt met verversen van de thee en verhuist ons, koukleumen, uiteindelijk op eigen initiatief naar binnen. Wij willen thuis ook wel zo een Jim besluiten we eensgezind. Binnen is het een zwart Zen/ Lounge paradijs, zij het wat warmer en ik voel me onmiddellijk thuis. Ik doe mijn schoenen uit, maar ook in kleermakerszit verdwijn ik op de enorme bank. De tweede ronde van de high tea wordt letterlijk en figuurlijk opgepeuzeld op de bank. Linda en ik hebben wereldse problemen te bespreken, moederdag en de wat-moet-ik-aan-naar-de-trouwerij-van-mijn-zusje-ellende. Wat-doe-je-met-je-verjaardag en de babyboom onder onze vrienden. Wereldreizen en hoe te combineren met een leidinggevende baan. Diamanten en goud, Linda's vriend en mijn getob met de niet-vriend. Kortom de standaardproblematiek van vrouwen in wereldsteden, niets menselijks is ons vreemd. Ondertussen brengt Jim nog een pot thee. Ik wil chocolade...

Achter ons zitten twee jonge engelssprekende kerels en ik ben blij dat de zithoeken goed gescheiden zijn. Ik heb een hekel aan buitenlanders in Amsterdam, voor je het weet moet je integreren. En dan gaat Linda naar het toilet. Ik voel de bui al helemaal hangen en vlucht naar de designerboekentafelboeken over Gaultier, architectuur en andere verantwoorde onderwerpen. En een Parool, blijkbaar de enige krant die designertechnisch verantwoord genoeg is om op tafel te mogen liggen.

Linda is lang, slank, blond met blauwe ogen. En als Linda terugloopt van het toilet, hoor ik de Brit achter mij haar aanspreken. Er wordt Lin drank en eten aangeboden. In een volgend leven wil ik als Linda terugkomen, hoe moet dat toch zijn om altijd en overal aanbidders te treffen? Maar Linda is de meest nuchtere vrouw die ik ken: 'Thank you but we are enjoying our tea, we're fine'.

Dan brengt Jim met een grijns twee champagneglazen: 'Van de heren achter u'. Jim is dit wel gewend. Ook dat nog, nu moeten we 'Thank you' zeggen. En zo begint de integratie in Hotel Blakes op Keizersgracht:

- Thank you!
- O you're welcome, klinkt het achteloos

Mooi daar zijn we vanaf. Denk ik. Sukkel. Dan steekt Brit nr1 zijn hoofd om de hoek:

- Could you recommend us a place to go for dinner?

Linda kijkt mij aan, ik kijk de Brit eens aan:

- Depends on what you want, stylish, casual, local, wannabe?
- Stylish.
- Try 18-20 that's fairly new, nice area, or go to Mme Jeanette. There are lots of places around there, lots of people outside since the weather is fine. You could also try the Supperclub but that might be so-last-year.

Lekker zakelijk rijtje opgesomd, hij kan ons nu wel met rust laten. Maar nee, natuurlijk niet.

- Are you best friends?

Boeiende vraag wel. Linda en ik kijken elkaar aan en vrijwel tegelijkertijd:

- Yes.
- How did you meet?

'Succes Lin,' denk ik bij mezelf en ik stort me op de chocolade. Maar Linda is gewoon vreselijk aardig en geeft de Brit netjes antwoord. Netjes, beleefd en aardig. Ik herinner mij dat toen ik haar leerde kennen 10 jaar geleden, ik mij voor nam om aardiger te leren zijn. En wat zegt Linda tegen de Brit: 'I hated her when we first met'. En bedankt! Ik moet even ingrijpen: 'Well, she's not the only one don't worry, everyone hates me when they first meet me.' Ik probeer mijn reputatie kracht bij te zetten door mijn aandacht te verschuiven naar mijn chocolade.

- You're so comfortable, you are eating chocolate. None of the women I know eat chocolate.
- I love chocolate and women who don't eat chocolate have no self esteem.
- Look, she's eating chocolate, zegt Brit 1 tegen Brit 2
- You're both so homey and comfortable, what is it you are eating? Chocolate?!

Linda blijft beleefd en de hartige hapjes die zij niet hoeft, verdwijnen richting de Britten. Brit nr1 vertelt 'originally from Irak, I am an Arab' te zijn, maar al 25 jaar in London te wonen. 'Ah, dan kun je maar beter in London zitten nu', zegt Linda. De Brit is erg blij met wat er gebeurd is in Irak. Saddam is een slechte man. De oom van de Brit is plastisch chirurg en heeft dubbelgangers van Saddam gemaakt. Maar ook van de dubbelgangers is er nog geeneen gepakt. En ja, Saddam en Co zijn inderdaad met een miljard USD vertrokken, en van de aardbodem verdwenen.

Ik hoor het allemaal aan op de automatische piloot. Van binnen moet ik zuchten. Het horloge met diamanten heb ik al lang gespot. Een half leven geleden zou ik dit een bijster boeiende man gevonden hebben. Ik hoor hem Linda vertellen dat hij voor een veiling bij Christie's in Amsterdam is. Oude Meesters, 50-100K euro, voor zijn eigen collectie ja. Ik word onrustig, waar is Jim, ik wil thee, de rekening en alles behalve champagne. Brit 2 mengt zich ook in het gesprek: 'Hi my name is Michael, I'm gay'. Ik kan een glimlach niet onderdrukken, ik zit in een verkeerde film. Dan vragen ze aan Linda wat ze doet en ik hoor haar de low profile versie geven. 'Ik werk bij een bank en ik ben gespecialiseerd in credit cards'. 'O, at the call centre?'

'YES, she's blond and she works at a call centre, on the phone', glimlach ik vals richting de Britten, mijn credit card aan Jim overhandigend. De Britten reageren geschokt:

- O no, we'll pay for you.

Linda en ik barsten in lachen uit: 'Absolutely not!'. De heren zijn oprecht verbaasd, of spelen dit goed. Dan valt mijn oog op het horloge van de tweede Brit: all this and gay too. Ik zucht. Ik pak mijn schoenen en doe ze aan:

- Are you going somewhere?
- Well, yes, home.
- Home? why?
- Because I m tired.
- No, no, you two should come with us, we'll have a good time.

Ik flash mijn 'ikdaggetniet' glimlach maar Linda is zo keurig om uit te leggen dat haar 'very nice boyfriend' thuis op haar wacht. Wat een verspilde moeite denk ik bij mezelf, dat kan die kerels niets schelen. Money talks...

- I have an American Express black card, zegt de gay Brit
- That one is upon invitation only, zegt Linda
- Well yeah, zegt de Brit, duidelijk onder de indruk dat een 'call centre medewerkster' in Nederland dat weet. Dan verlegt hij zijn aandacht naar mij:
- Look at her, she's so cute
- Cute?
- You're so small and fragile, so huggable let me hug you.

Voor ik het weet, slaat de grote homo brit zijn armen om me heen. Dat heb ik weer. Ik wil hier WEG! Voor mijn ogen voltrekken zich allemaal deja vu's.

Op de grachten scheiden Linda en mijn wegen zich. Wat doe ik verkeerd, wat heb ik verkeerd gedaan, doe ik überhaupt iets verkeerd? Tijdens mijn vakanties in mijn jeugd verkeerde ik al tussen dergelijk mensen en ook toen boeiden zij me niet. Mijn eisen op mannenvlak zijn nooit echt dramatisch hoog geweest. Ik wilde een simple eenvoudig pretentieloze blonde god, maar verkeerde tussen andere goden die dachten dat met geld alles te koop was. Is natuurlijk ook zo, maar juist omdat ik dat al wist, was ik daar nooit van onder de indruk. Andere vrouwen hebben dat toch beter aangepakt. Terwijl ik dit overpeins, valt mijn blik al fietsend op een voorbijganger, een strakke, blonde god. Zo een man wil ik, zonder diamanten in zijn horloge, zonder black card, gewoon een doorsnee Nederlander, geen fratsen. En dan, HELP, zegt deze man opeens:

- He Ebru

Ik val bijna van mijn fiets: wat nu weer? Dan herken ik in hem Ramon, de vriend van Linda.

- Linda is net naar huis, je won het van een Brit hoor Ramon, met vlag en wimpel.
- Nou dat mag ik hopen ja.
- Met black card, knipoog ik vals
- Zoo toe maar, was het wel gezellig?
- Yep! Hé ik spreek je nog wel.

Als ik thuiskom heb ik een mail van mijn tobberige niet-vriend. Hij is toch maar niet op vakantie gegaan, ruzie met zijn vriendin. M'n hart slaat over en ik pak de telefoon. Die niet wordt opgenomen. 5 uur later krijg ik een sms van hem: Ik ben toch weg. ik ben een eikel. houd je goed. X.

Wat was er ook al weer mis met diamanten horloges en black cards? Welke tent had ik de Britten ook al weer aangeraden?

Vorige column Ebru Umar