De Telefoon
door
Ebru Umar
'Umar, donderdag studio
in Hilversum, we moeten even wat opnemen.'
Ik ben dol op mannen die in de gebiedende wijs praten.
Zeker als ze Rob Muntz heten. De beste eigenschap van meneer Muntz is namelijk
luisteren. Daar is hij heel goed in. Dus als je hem verteld dat je drie weken
het land uit bent, onthoudt hij dat. Vooral als je desondanks om de dag contact
hebt over te schrijven sketches. E-mail en mobiele telefoon hebben de wereld
dichterbij gebracht. De communicatie is lekker staccato: 'Hoe ver ben je?' 'We
nemen het in oktober op' 'Het moet racistischer Umar'.
Kortom het is een genot om door de Inburgerking, in de gedaante van Rob Muntz,
gestalkt te worden tijdens je schrijfsabbatical.
'Het is 35 graden waar ik ben, en ik was van plan volgende week pas weer in
Nederland te zijn. Ik zit in Turkije Robbie. Vakantie, weet je wel.'
'O… sinds wanneer dan?'
E-mail en mobiele telefoon hebben de wereld verpest. Of wordt de goede man een
dagje ouder?
'We zouden in oktober opnemen Rob, maandag 4 sta ik weer volledig tot je
beschikking.'
'Heb ik oktober gezegd? O nou ja kan wel. Dan nemen we 4 oktober wel op.'
'Mag ik al naar de juwelier?'
'Hmmm, nog eventjes wachten zou ik zeggen.'
Hoewel de zee strak blauw is, de zon dodelijk en mijn lichaam snakt naar een
koele duik, zit me dit toch dwars. De mobi brengt uitkomst.
'Zeg Robbie, als je nou een sketch wilt opnemen, dan kun je m'n zusje ook
vragen. Onze stemmen zijn aan de telefoon niet uitelkaar te houden, dus op de
radio moet dat ook niet van echt te onderscheiden zijn.'
'Zou ze dat willen? Nee joh, dat doen we niet. Maar ik ga het even overleggen.
Doei!'
Telefoon.
'Umar we gaan jou gewoon over de telefoon opnemen. Heb je een vaste lijn in
Turkije, hoe laat kunnen we je bellen?'
En zo zit je op een maandagavond om half zeven thuis aan de telefoon
gekluisterd. Eerst natuurlijk paps gebeld in Nederland: 'Hai pap, wat is het
nummer van de vaste lijn in Kusadasi.' Paniek in Rotterdam.
'Heb je dat niet, nou dat is 00 90 ja en dan, wacht dat moet ik even
opzoeken.'
En dan begint the story of my life van voor af aan. Wachten tot hij
belt.
20 uur geen Rob Muntz.
20.30 geen Rob Muntz.
20.32 telefoon: 'Wat is je nummer in Turkije? Ja dank we bellen je zo terug.
Doei.'
20.46 geen Rob Muntz.
20.50 geen Rob Muntz.
21.15 Rob Muntz op de mobiele telefoon: 'Umar waar zit je eigenlijk, in
China?'
Natúúrlijk zit ik in China. Waarom tref ik toch altijd van die
gekken? Maar veel erger: waarom waardeer ik dat zozeer?
Ebru Umar
