Ik heb op een bijeenkomst van Abou Jaja in Den Haag inderdaad met een nogal opgewonden mevrouw gesproken die voor de website van Theo van Gogh schrijft. Ik heb getracht haar wat te kalmeren. Zij heeft bij dat gesprek geen aantekeningen gemaakt. Zij citeert uit het hoofd en daarmee dus onzorgvuldig en onjuist. Verder wil ik u adviseren slechts amusementswaarde te hechten aan wat er op de website van Van Gogh staat.

Met vriendelijke groet,
Willem Lust

Coca Cola

De steunbetuigingen barstten vorige week letterlijk en figuurlijk m'n hotmail uit. Ik schrok ervan. In eerste instantie dacht ik nog dat het niet klopte: mijn dubbele weekratio aan mail op 1 dag? Maar het klopte. Wat wederom een bevestiging is voor mijn theorie dat juist de kleine onbenullige intimiteiten lezers raken. Verloren gewaande vrienden, oud collega's van mijn ouders, mijn vaste fans, de borrel, chat en date-aanzoeken, kortom, vanuit diverse hoeken werd de tijd genomen om mij een hart onder de riem te steken. Mijn ego is weer goed gepaaid, ik ga nog bijna geloven dat ik geweldig ben. Dat wordt afkicken deze week...

Een ander ego dat tot buitenaardse proporties opgezwollen moet zijn, is dat van Ertan. Hij heeft de afgelopen week een ongelofelijk piek van zijn site bezoek mogen ervaren. Een dagelijkse stijging van 100% en meer vergeleken met dezelfde dag een week eerder. Ik ben bereid de credits daarvoor volledig voor mijn rekening te nemen. Toch wel jammer dat een 'lelijk Hirsi Ali Teefje' voor deze opleving gezorgd heeft, in plaats van zijn eigen boeiende teksten. Maar laten we niet afdwalen, Ertan heeft zijn 15 minutes of fame al ruimschoots overschreden.

Afvallige, moslima, allochtoon, 'van binnenuit de Islam bestrijden', allemaal termen die ik niet op mezelf van toepassing vind, maar kwaliteiten die mij in de mails toegedicht worden. Ten onrechte. Ik ben en doe geen van alle, ik meld hooguit mijn irritaties over de huidig samenleving op een manier die tot mijn verbazing gewaardeerd wordt. Voor alle duidelijkheid: ik ben een agnost. Of atheïst. Ik geloof heilig in astrologie, horoscopen, handlezers, waarzeggers en helderzienden als het me zo uit komt – meestal als zich een potentiële kandidaat voor de vacature van Meneer Umar meldt. Of afmeldt natuurlijk.

Ooit wilde een vrij interessante meneer om 1 uur 's nachts de 'Ben jij een Moslim?' vraag met een éénlettergreepantwoord ontkend hebben. En graag ook. Een spottend meelijwekkende blik viel hem ten deel. Maar deze meneer wist mij toen al een paar uur te boeien en deze misstap werd hem vergeven.

Je wordt als Moslim geboren. Als je Islamitische ouders hebt, ben je 'dus' Moslim. Bij de Turkse nationaliteit behoort per definitie het Islamitische geloof. Ik ben in Nederland geboren uit Turkse ouders. Bij mijn geboorte kreeg ik de Turkse nationaliteit en de Islamitische Godsdienst. "Dus" ben ik Moslim. Maar - en nu wordt het boeiend - daar kun je vrijwel niet vanaf. Turkse staatsburgers zijn allemaal Moslim en dat staat op al hun officiële documenten. Als je van je geloof af wilt omdat je een ander geloof wilt aanhangen, of gewoon een ongelovige bent, zul je daarvoor in Turkije naar de rechter moeten. Ik heb nooit in Turkije gewoond en ben al zeker 20 jaar een officiële Nederlander. Ik ben hier zonder geloof geregistreerd. Ik ben ook nooit gelovig geweest. Maar op al mijn (verlopen) Turkse documenten staat dat ik Moslim ben. Maakt mij dat tot Moslim? Ik dacht het niet. Ik lig er in ieder geval geen seconde wakker van. Omdat iets ergens op gedrukt staat, is het 'dus' een feit? Ik ben een zelfstandig individu en ik beslis zelf of ik een geloof aanhang of niet. Klaar.

Het is geen éénlettergreepantwoord maar blijkbaar wel duidelijk. Tot op de dag van vandaag staat deze meneer op de shortlist voor de titel 'meneer Umar'.

Een ander misverstand is dat ik de 'Islam van binnenuit' zou bekritiseren. Dat ik geen Moslim ben, betekent niet dat ik de Islam bekritiseer, nog enige andere godsdienst. Ik bekritiseer hooguit de mentaliteit, de absurditeit en het gedachtekronkel van aanhangers van ieder geloof. En de aanhangers van de Islam zijn in dit debat mijn dankbare slachtoffers. Ze happen ook zo lekker. Eigenlijk is het geloof het meest boeiende marketingmechanisme in de geschiedenis van de mensheid. Wat zou het merk 'Christelijk' of 'Islam' toch waard zijn? Toch ongelofelijk hoe 2 merken die absoluut niets tastbaars bieden in dit leven, en die de basis vormen voor alle ellende, armoede, geweld, onrechtvaardigheid en wanhoop in deze wereld zovele aanhangers hebben. Pepsi en Coca Cola kunnen alleen maar dromen over zo'n absurde naamsbekendheid en merkentrouw. En dat al eeuwenlang en zonder ook maar een enkele cent aan marketing uit te geven. Sterker nog, de godsdienstadepten betalen grif contributie om het merk 'geloof' tot nog verdere bloei te laten komen. De CEO's van deze merken bezitten een ongelofelijk vermogen en/ of leven in weelde – ik noem een Paus en een Bin Laden. Misschien spiegelen de CEO's van de Nederlandse beursgenoteerde bedrijven zich wel aan de weelde en het vermogen van de Godsdienst CEO's; het zou een verklaring kunnen zijn voor de brutaliteit waarmee zij hun toch al niet onaanzienlijke jaarsalarisjes proberen op te krikken... Kortom, ik bekritiseer de Islam niet, ik ben geen afvallige, ik heb gewoon weinig met absurde merken die mij dwingen tot iets omdat het nu eenmaal volgens de overlevering zo 'hoort'. Ik drink trouwens alleen Coca Cola btw.

Maar het is waar: in het etno/allo/integratie/Islam/AEL/multiculti debat zijn er nou eenmaal geen objectieve specialisten. Iedere zot –bij voorkeur uit allochtone hoek- wordt gezien als specialist en uitgenodigd als gesprekspartner. Mensen die 'hebben' en 'zijn' en 'de' en 'het' niet eens uit elkaar weten te houden. Het zijn ook nog eens allemaal mannen, die alles wel even interpreteren en 'namens' een achterban spreken. Nou, ik dacht het niet. Geen van de opgevoerde 'gesprekspartners' vertegenwoordigt mij of mijn Marokkaans werkster. De Nederlandse 'experts' zijn zo mogelijk nog erger. In hun academische interpretatie van de Islam vergeten ze iets cruciaals: dat de toepasbaarheid van Godsdienst in onze huidige samenleving slaat als een tang op een varken. Het is het sprookje van 'De nieuwe kleren van de Keizer', een blinde ziet de idiotie, maar het kind spreekt het uit. Waar mensen als Theo van Gogh door allochtonen bij voorbaat niet begrepen worden en door autochtonen alleen onder vier ogen geprezen, kan en 'mag' kind in mij haar mening geven. Een mening die geacht wordt 'van binnenuit' te komen. Nou vooruit dan maar, het zij zo. En dat terwijl ik me uitermate goed vertegenwoordigd voel door een groot gedeelte van de tweede kamerleden. Alleen het hokje allochtoon trekt mijn ego niet, en de vertegenwoordigers van het allochtonaat al helemaal niet. Maar goed, als grootstedelijke single die deze maand weer dieper de dertig induikt, loopt zo'n ego je ook alleen maar voor de voeten.

Vorige column Ebru Umar