"Dit houdt nooit meer op.
Altijd die regen. En weer loop je naar de spoorbrug, op zoek naar vlees. Hij zal er staan; verkleed als hoer tegen de muur, panties en naaldhakken, rode laknagels, lippen geverfd. Betaal hem honderd piek en neem hem staande, deze hoer. Vergeet niet zijn mond te kussen en proef zijn natte tong. Onder de lantaarn knippert zijn wimper extra vals. Hij kokhalst. Heb jij lepra? Eet jij uien? Hij is bang, doodgewoon. Dood gewoon.
Hij weet dat niemand zijn stem zal horen als straks de trein voorbij raast, op die rails boven jullie, minnaars onder de brug; dat niemand zijn stem hoort als jij zijn hoofd tegen de stenen slaat, dadelijk. Niemand zal weten dat hier een hoer stond op wacht, dat hier een klant langskwam met een briefje van honderd, dat hier twee Heeren elkaar kusten... en wie o wie was de echte man? Zolang sloeg jij in op dat wervende gezicht, dat bloed zijn witte ogen uitspoot, dat zijn pruik rood werd en plakte aan de muur. Zolang schopte jij in zijn kruis (met die ijzeren punten van je die glinsteren in het donker) dat hij stierf van pijn. Zijn tanden blikkeren, een aangeslagen neger in de ring; en hij jankt als een loopse teef. Waarom hem niet gewoon aan een boom vastgebonden? Waarom hem niet voor altijd op vakantie geslagen met de hondenriem? Maar nee, de hoer zal sterven.
Zijn kus werd op jouw ogen salpeter. Zijn hand was de verrader in jouw broek. En jij, hoerenloper, hondenlikker, jij krijgt een stijve. Vergeef hem d t nooit: "Heer, hier dient gestraft... "

't Vriest. De koudste nacht van Amsterdam koos jij voor dit verdeeld genoegen. Straks zullen de rails hierboven van verre al de trein verraden. Maar voorlopig is 't stil. Straks, als hij ademloos op de spekgladde stoep ligt, zul jij bibberend over hem heen kruipen, huilend op zoek naar je geld. Maar voorlopig is dit de liefste hoer; jij kust zijn nek, jij kust zijn hals...
Waar blijft die trein nou?"