De welkome heruitgave van de muziek van de Amsterdamse new-wavelegende Mecano vorig jaar
blijkt een voorbode te zijn geweest van de terugkeer van zanger/schilder Dirk Polak. In 1978 was zijn accordeon een vreemd anachronisme in een industrieel muzieklandschap. Nu, op de cd Wonder Van De Liefde valt de weemoedige klank van Polaks musetteachtige spel
wonderlijk mooi op zijn plaats bij zijn Ensemble van de Zilveren Eeuw, dat opnieuw machinale trekken vertoont in de manier waarop piano, trompet, contrabas en viool alle hoeken van de kamer opzoeken.
Niet anders dan bij Mecano is Dirk Polak een plechtstatig, melancholiek en geëngageerd tekstschrijver, met dat verschil dat hij in het Nederlands noodgedwongen meer van zijn getergde ziel openbaart. „Ik til het wonder van de liefde boven mij uit," zingt hij
in het titelnummer, „dan merk ik al gauw/ hoezeer ik vertrouw/ op niets." En elders: „Als je me tegen het licht houdt/ vergeet dan niet te kijken/ naar de achterliggende gedachte." Polak mijdt voorspelbare rijmelarij en lapt de regels van het liedjesschrijversambacht aan zijn laars, in afwisselend jachtige en berustende nummers met Hauser Orkater-achtige hoekigheid en fantasierijke blazersarrangementen zoals Jim O'Rourke ze bedacht zou kunnen hebben.
Wonder Van De Liefde is een monument van doorleefde volwassen-mannen-muziek, waar het quasi-poëtisch gestuntel van de meeste Nederlandstalige popgroepen bleekjes bij afsteekt.

Jan Vollaard
Dirk Polak: Wonder Van De Liefde