| |
|
19 december
2003
Lezers van De Gezonde Roker over multikul
De afgelopen weken ontving ik tientallen
interessante mailtjes, waarvoor dank. Hieronder een bloemlezing. Lezer George
gaat in de kerstvakantie een mooi stuk schrijven voor De Gezonde Roker over
zijn ervaringen met Ghanezen.
"Is Nederland zo politiek-correct geworden dat het zichzelf binnenkort
opheft?" vraagt De Gezonde Roker-lezer Pascal zich af. Zijn vrienden,
kennissen en familie maken zich grote zorgen, en dat zijn "geen
voetbalsupporters of werklozen die hun ongenoegen over 'die zwarten' spuien,
maar gewone ex-PvdA-stemmende burgers die de apathie en de lafheid van de
politiek niet begrijpen." Ik herken die bezorgdheid helemaal, in mijn
omgeving is het niet anders. Pascal verwoordt het gevoel van velen. "We
leven nu precies in de wereld zoals opper-hippie John Lennon het bezong,"
schrijft Pascal de dag erna, "Imagine all the people sharing all the
world."
Jos Heitman gelooft niet meer dat er iets terechtkomt van de maatregelen die
Rotterdam wil nemen om kansarmen voorlopig te weren. Ook niet op nationaal
niveau: "Straks weer een idee dat afgaat. Er is geen moedige
leiding!" Wat je zegt, Jos, je slaat de spijker op z'n kop.
Niettemin – het optimistische bloed kruipt waar het niet gaan kan –
heb ik een poging gewaagd en een opinieverhaal verkocht aan NRC
Handelsblad (komt er 22 of 23 december in, zegt Marc Leijendekker) over een
oplossing van de immigratieproblemen. Daarin beantwoord ik ook de vragen van
verontruste lezers als Han van der Horst, die zich naar aanleiding van mijn
oproep op De Gezonde Roker aan minister Verdonk om de huwelijksmigratie aan
banden te leggen, afvragen of een dergelijk verbod niet vooral Nederlanders
treft die in den vreemde verliefd worden. (Dit is dus tevens mijn antwoord aan
lezer Jan de Zeeuw, die me "slordig geschrijf" verwijt en stelt dat
'ware liefde' géén 'hobby' is. Ook Rick de Bie zegt dit.)
Ik sluit me aan bij Thijs de Ruyter van Steveninck, die me zijn op 8 juni j.l.
in NRC Handelsblad gepubliceerde analyse over de partnerimport
toemailde.
Dan een leerzaam verhaal over het rancuneuze immigratiebeleid bij onze
rijksgenoten, vermoedelijk voor velen onbekend. Jan van Maanen, die al dertien
jaar op Aruba woont, schrijft:
"Nederlanders die niet geboren zijn op Aruba worden als vreemdelingen
gekenmerkt. Dit houdt in dat je hier als Nederlander een verblijfsvergunning
moet hebben. Een aidstest hoorde hier in het verleden ook bij, gelukkig is dit
voor Nederlanders afgeschaft, voor andere vreemdelingen niet.
"Toekennen van een verblijfsvergunning moest buiten Aruba afgewacht
worden. Nadat de verblijfsvergunning was toegekend, moest er een werkvergunning
worden aangevraagd. Werd deze toegewezen dan mocht de meegekomen echtgenote
niet werken. Ook moet men een borg storten, de prijs van een vliegticket, om je
het land uit te zetten op eigen kosten.
"Al deze vergunningen waren voor 1 jaar. Na 1 jaar begint het verhaal
opnieuw. Als Nederlander is het pas na 10 jaar mogelijk om van rechtswege
toegelaten te worden, d.w.z. dat er geen vergunningen meer hoeven te worden
aangevraagd. Een buitenlander (Colombianen, Peruanen, Venezolanen) kan al na 5
jaar het Nederlanderschap aanvragen zonder Nederlands te hoeven spreken. Over
rechtsongelijkheid gesproken.
"Voor in Nederland geboren Nederlanders is er geen bijstand. Nederlanders
die homoseksueel zijn en getrouwd, krijgen geen verblijfsstatus.
"Als Arubanen van ongeacht welke afkomst naar Nederland komen hebben zij
wél het recht om gebruik te maken van alle rechten en voorzieningen die
andere Nederlanders ook hebben. Zij hoeven geen verblijfsvergunning of
werkvergunning aan te vragen, hebben recht op een woning, een uitkering enz. en
hoeven geen borg te storten.
"Wat ik met bovenstaand verhaal wil aantonen is dat Nederland altijd
voorop loopt met binnenlaten en in de watten leggen van allerlei buitenlanders,
maar dat eigen burgers elders in het Koninkrijk gediscrimineerd worden zonder
dat de regering ingrijpt."
Waarvan akte.
Over de 'weg-met-ons-mentaliteit' van de Nederlanders schrijft Marius me:
"Ik zie de toekomst somber in; ben bang dat we de zaken te lang op zijn
beloop hebben gelaten. Op een gegeven moment is er geen houden meer aan en gaat
de boel 'schuiven'." De verbazing van Marius over het gebrek aan trots op
wat we in dit land hebben bereikt, deel ik. Zouden we meer zelfrespect hebben,
dan kwam dat de integratie van mensen uit achterlijke culturen ongetwijfeld ten
goede.
"Ronduit ergerlijk", vervolgt Marius, "vind ik figuren als Youp
en Freek met hun zalvende domineespraatjes. Makkelijk kletsen met 10 miljoen
euro banktegoed. Mocht het hier in de toekomst mislopen, dan pakken ze gewoon
hun boeltje en verkassen naar Australië of de VS." En de ironie van
dit alles is dat de hier genoemde landen al van oudsher een strak
immigratiebeleid hebben; gebleken is dat nieuwkomers bij zo'n beleid meer
kansen hebben!
Marius meldt ook nog dat hij zelfs vrienden is kwijtgeraakt door zijn mening te
geven. "Enfin, die mensen zijn in mijn ogen gewoon naïef…
jammer!" Ach, je zou ook kunnen zeggen, het is een blessing in
disguise als mensen die de kunst van het van mening verschillen niet
verstaan zich uit je vriendenkring verwijderen.
Henk Meij wijst er terecht op dat de Nederlandse bevolking de problematische
toestand rond niet-geïntegreerde immigranten "al tientallen jaren
zelf heeft gecreëerd door het stemgedrag. Ik lach elke dag en schud mijn
hoofd. Anders krijg je er wat van." Henk heeft gelijk, Nederlanders zijn
suffe onderdanen. En ik heb alle begrip voor zijn houding, maar er zit ook een
andere kant aan: als iedereen dat zo deed, zou de toch al gehavende democratie
definitief afsterven. Dan zou de regerende elite het helemaal voor elkaar
hebben: niemand die nog moeite doet om er iets van te zeggen. Maar ja, doe je
dat toch, dan helpt het ook weer niet. Inspraak is slechts een uitlaatklep, om
de burgerij stoom af te laten blazen en af te leiden van de plannen van de
overheid.
Jan Vos merkt naar aanleiding van mijn De Gezonde Roker-column over de Ghanese
meisjes (Bijlmer Belt) op: "Doordat mensen bijna allemaal gevoelig zijn
voor instructie, gaan ze ook voor de bijl voor de botte dwangredenaars, voor de
mensen die verblind door religieus fanatisme menen anderen hun regels op te
moeten leggen. Al duizenden jaren gaan zo levens verloren, gaan individuen, ook
met de hoogste capaciteiten, kapot."
Charles Langeveld betrapt zich erop dat hij "steeds rechtsere
standpunten" is gaan innemen: "Uit angst denk ik." Hij noemt een
paar praktijkvoorbeelden: van de stoep af gelopen 'door allochtonen die denken
dat ze in hun eigen land lopen, waar in de meeste gevallen niet eens een stoep
is'; wijken waar oud papier niet meer wordt opgehaald 'omdat de meeste
allochtonen er schijt aan hebben'; allochtonen achter het stuur die zich niets
aantrekken van verkeersregels en 'zich in de woestijn wanen'. Charles durft
zijn claxon niet te gebruiken om een dubbel geparkeerde allochtoon te laten
blijken dat hij er niet door kan: "Sluit dan eerst je portier af! We gaan
met angsten leven omdat allochtonen, ja inderdaad, schijt aan ons hebben."
Hier spreekt neem ik aan een bewoner van een stadswijk waar autochtonen in de
minderheid zijn en waar de meeste allochtonen nauwelijks geïntegreerd
zijn. De werkelijkheid van vandaag.
Lezer Michiel Mans werpt een historische blik op immigratie, vreemdelingenhaat
en slavernij. Succesvolle immigratie, zoals we die eeuwenlang hebben gehad,
staat of valt volgens hem met enigszins overeenkomende culturele waarden. De
recente immigranten vallen daar niet onder, die verschillen te veel van ons en
dat botst. "Als er een explosieve groei van Staphorstenaren zou
plaatsvinden b.v. in Amsterdam dan ontstaan er ook problemen. De zichtbare
polarisatie die na 9/11 steeds duidelijker wordt maakt het er niet beter
op."
De verheven, politiek-correcte idealen zijn volgens Michiel ontstaan in een
welvarende, beschermde periode, waardoor Nederlanders zijn gaan vergeten dat de
menselijke instincten zich niet verhouden met ongebreidelde immigratie.
"Het begrip racisme wordt vaak verkeerd gebruikt of begrepen. Het vindt
zijn oorsprong niet in huidskleur of geloof, maar in 'vreemdeling'
zijn."
Vreemd was heel lang geleden, toen er nog onvoldoende voedsel was, "per
definitie bedreigend". Het is eerder een wonder en "het siert de mens
dat het oerinstinct van discriminatie op zijn retour is en door gezond verstand
onderdrukt kan worden tot op zekere hoogte. Het negeren en/of het verkeerd
interpreteren van het fenomeen is echter bezig een potentiële ramp te
veroorzaken. En niet alleen in Nederland of Europa."
Michiel vervolgt met een exposé over de slavernij, die bij alle volkeren
is voorgekomen (bijvoorbeeld het koninkrijk Dahomey, dat oorlog voerde
vóór de slavernij) en in Afrika nog steeds bestaat. "Dat het
de laatste honderdvijftig jaar aan het veranderen is, is een fenomenale en
bijzondere ontwikkeling. Er is dus geen enkele reden voor welk gevoel van
collectieve schuld dan ook of het zou er een moeten zijn van de hele
mensheid."
Vandaar dat Michiel pleit voor inperking van immigratie uit landen als Marokko
én afschaffing van de bijzondere scholen ("het gristen-gedoe is ook
met een comeback bezig"). Durfde de VVD dit maar te roepen, denk ik als ik
dit lees. Ook Michiel vreest dat het al te laat is en voorspelt grote problemen
over vijftig jaar.
Op één punt ben ik het niet helemaal met hem eens, maar ik heb
dan ook sociologie gestudeerd en geen geschiedenis: de mensheid heeft twee
kanten. Niet alleen de "in wezen achterdochtige, racistische en
egoïstische instelling" waar Michiel het over heeft, maar ook een
coöperatieve, empathische en sociale kant. Neem de drang van ouders om hun
kinderen of hun ouders te beschermen en daar de eigen materiële geneugten
voor op te geven of de geneigdheid om zwakkeren te helpen, persoonlijk of via
de collectieve uitgaven. Die positieve kant is niet zomaar blind en eenzijdig
heilig, hij is wel degelijk ook gebaseerd op (uitgesteld) eigenbelang. En wel
op het besef van onderlinge afhankelijkheid en wederkerigheid, van ruil van
hulp en steun tot wederzijds nut. Op dat besef is ook handeldrijven gebaseerd,
de basis voor het succes van westerse landen. Het zou al een hoop opschieten
als we hiervan uitgingen in het immigratiebeleid.
"Bij veel Nederlanders", schrijft Hans Bicker (die al 25 jaar op
Curaçao woont), "met name in het religieus linkse gedeelte, heerst
een totaal onrealistisch idee dat men in staat is iedereen te helpen. Van de
wieg tot het graf natuurlijk. Er is een soort vanzelfsprekende, zelfgenoegzame
superioriteit die ertoe leidt dat men echt het idee heeft dat men diepgelovige
moslims kan omvormen tot brave Nederlandse burgers, dat men criminele
Antillianen (aan de wieg waarvan ik leef) op een of andere manier zou kunnen
begrijpen en helpen. Vergeet het maar. Als men nu niet heel drastische
maatregelen neemt, zie ik het zeer somber in." Zijn ouders wonen in
Nederland en durven de straat niet meer op, hoe treurig.
Hans' opmerkingen doen me denken aan het verhaal van de homoseksuele
Braziliaanse kunstenaar in Amsterdam-Oost, die driemaal in elkaar is geslagen
door Marokkaanse randgroepjongeren die hem ook nog eens met de dood bedreigden.
Volgens Het Parool van de afgelopen week deed justitie schandelijk
genoeg niets met zijn aangiften, ondanks getuigenverklaringen van anderen,
waardoor ook deze man zijn huis niet meer durft te verlaten. Op de foto zien we
hem heel aangrijpend met dichtgeslagen ogen. Hij begrijpt er niets van, in
Brazilië deed niemand moeilijk over zijn seksuele voorkeur.
Opvallend is, u las het hierboven al, hoe veel lezers een ramp voorspellen als
er niets tegen de immigratie van achterlijke kansarmen wordt gedaan. Zo ook
Piet Schapendonk: "Eenmaal hier, ontfermt zich de quartaire sector wel
over hen en die laten zich hun goed gesubsidieerde baantjes niet afnemen. Hoe
meer zielen, hoe meer kassa!"
Piet herinnert zich nog dat hij in 1969 op 36-jarige leeftijd na jaren duur
kamers huren eindelijk zijn eerste eigen flatje kreeg in de Bijlmer. "Nu
krijgt men rechtstreeks geïmporteerd uit verre landen vaak met het nodige
op hun kerfstok reeds met 18 jaar eigen woonruimte én een uitkering,
uiteraard zonder enige tegenprestatie." Hij vraagt zich af waarvoor zijn
hardwerkende generatie al die jaren premie heeft betaald. Tegenwoordig weet hij
niet wat hij ziet in Amsterdam: "Buitenlanders in de kracht van hun leven,
die het aan niets ontbreekt in hun comfortabele huizen, moeten die tot aan het
graf verzorgd worden? Wat is hun verrijking dan wel? En waarom moeten wij daar
vijf jaar langer voor werken, zoals de politiek nu voorstelt?"
Een lezeres die met een aardige, geïntegreerde Koerdische man samenleeft,
schrijft me dat ze hebben besloten om de familie ("recht uit de
bergen") "strikt" van haar "gescheiden te houden, wil onze
relatie nog kans van slagen hebben. Ik word zo ongelukkig van die achterlijke
en a-sociale mentaliteit van die mensen. Ik ben het zat voor een zooitje
arrogante, racistische niksnutten me dood te werken en me nog af te laten
zeiken ook. Wat halen we allemaal binnen? Bekrompenheid in combinatie met een
enorme dosis zelfingenomenheid. Ik begin de Hollandse nuchterheid steeds meer
te waarderen."
Wat een verhaal.
Tot slot ben ik zo vrij geweest om een vraag van Kalach aan Theo van Gogh te
beantwoorden, want die houdt niet zo van e-mailen. Kalach vraagt: "In zijn
columns noemt Theo van Gogh Mohammed een profeet. Waarom. Hij gelooft er toch
niet in?"
Kalach, moeten we profeet niet gewoon zien als een beroep, net als paus? Je
kunt de paus van Rome verfoeien en zijn godsdienst fervent afwijzen en toch kun
je over hem spreken. Katholieken kunnen daar vervolgens weer boos over worden.
Rara, hoe kan dat. Ik geloof dat we dat de vrijheid van meningsuiting
noemen.
Blijf schrijven, geachte lezers! Ook met voorbeelden van uw ervaringen met
politiek-correcte kranten, radio en televisie, want die waarderen de vrijheid
waaraan ze hun bestaan danken soms toch echt onvoldoende.
Bernadette de Wit
p.s.: De mails van Pim Derks mag ik gebruiken voor een opinieverhaal over
islamitische scholen; hij correspondeerde met Nova over een
antisemitische opmerking die Clairy Polak op 11 december liet passeren in de
uitzending met Ayaan Hirsi Ali. Dat verhaal ga ik eerst proberen te verkopen
aan een krant, want behalve Theo van Gogh moet ook mijn schoorsteen roken.
Bernadette de Wit
Reageren?
Mail mij op bijlmerwit@planet.nl
|