Suckers on Parade

Vandaag, vrijdag 5 september, werden de nominaties bekend voor de prijs die iet wat potsierlijk de Academy Award heet. 't Gaat hier om onderscheidingen voor tv-acteurs en TV-drama. Enfin, Tara van "Najib & Julia" pruilde naar verluid te zeer naar de zin van de jury, Maarten Wansink uit dezelfde serie zat bij de laatste zes maar viel af en Thijs Römer, van het bekende toneelgeslacht en in dezelfde serie jaloerse autochtoon, is nu bij de laatste drie genomineerd. De prijs gaat naar Frits Lambrechts, oud CPN-zanger van de gestaalde kaders in een of ander single play. Ik ken hem niet, 't is vast een lul, maar ik feliciteer hem van harte.
De serie Najib & Julia" zit ook bij de laatste drie, maar zal 't evenmin halen. De hoofdprijs gaat naar "Doenja & Daisie", de politiekcorrecte variant op het door mij geregisseerde geval, waarin geen wrijving te bespeuren valt tussen dezen en genen en de multiculturele samenleving als functionerend wordt afgeschilderd. Regisseuse Dana Negustan heb ik een keer ontmoet, 't leek mij een aardig iemand en ik feliciteer haar van harte. Haar serie is heel bekwaam gemaakt en kostte veel meer dan de mijne. Volgens Maarten Huygen, de grote televisiedenker van NRC-Handelsblad, mogen low-budget-series als de mijne niet beloond worden met een prijs omdat ze de omroepen te goedkoop van dienst zijn. Ik weet niet of dat waar is; je zou ook kunnen zeggen dat een politiekincorrecte serie als de mijne een witte raaf is. Nu ja, 't is allemaal gedoe om niks en hoewel 't met een prijs voor mij misschien makkelijker was geweest om een volgende serie van de grond te trekken - zeker is dat niet, menig Gouden Kalf-winnaar of winnares heeft nooit meer werk gekregen -, kan ik heel wel met het oordeel van de jury leven.
Mevrouw Gerritsma van het Stimuleringsfonds, een machtig iemand, wilde geen subsidie geven aan "Najib & Julia" omdat ons budget volgens haar 'kwaliteit' uitsloot. Volgens mij is dat flauwekul en ik had haar natuurlijk graag met een prijsje om de oren geslagen, maar so be it.
Wat ik niet begrijp is dat de door mij geproduceerde, en door Henri L. de By geschreven en geregisseerde documentaire "The Last of the Great Explorers", over leven en werken van de Britse ontdekkingsreiziger Thesiger, door de doos die namens het IDFA - het internationaal documentaire festival Amsterdam - selecteerde voor vertoning, afgewezen werd.
't Betreft hier een portret van een Engelse aristocraat die - in Ethiopië geboren - zozeer het product was Eton en Oxford, en tegelijk zo vreemd en moedig tegelijk, dat mijn fl. 240.000,- zelf opgehoest budget welbesteed waren.
Thesiger is in de hele wereld beroemd geworden om zijn sensuele foto's van bedoeïenen, met wie hij door de woestijn trok, in de jaren '40 van de vorige eeuw nog een levensgevaarlijke tocht. Verleden week overleed de oude heer, wiens voornaamste hobby hieruit bestond dat 'ie honderden jongens besneed. Homosexueler kon een Engelsman niet zijn, maar het woord valt nergens in onze film. NRC-Handelsblad besprak de film - die verleden week werd uitgezonden op de AVRO -
lovend en schreef: "Het leek wel BBC."
De gans van het IDFA dacht daar heel anders over; wij hadden 'te schools' gewerkt, geloof ik. Waar 't op neer komt is dat ik-zei-de-gek in de gesubsidieerde filmwereld bij voorkeur geboycot word. Thesiger was een oude man, gekant tegen de automobiel die de wereld te klein maakt. Hij schoot leeuwen alsof 't ongedierte was, naar eigen zeggen tot heil van de inheemsen. Thesiger was niet hip, kortom. Maar zijn foto's worden wel afgedrukt in Vanity Fair.
Verleden jaar belde het IDFA of ik een documentairemaker wilde interviewen. En dat is, geloof ik, wat me tegen de borst stuit; de schaamteloosheid van subsidieluizen als IDFA-directrice Aly Derks. Ik hoop dat ik haar naam verkeerd spel. De haat tegen alles wat anders denkt dan de politiekcorrecte luitjes van het IDFA, is tamelijk intens, maar misschien wordt een festival wel minder deftig als ik m'n film mag komen vertonen. Morgen vlieg ik naar Toronto, om Interview op het plaatselijke festival te vertonen. Waarom ik in Amsterdam niet en daar wel wordt uitgenodigd?
Een kwestie van wel-of-niet-in-orde-moeten-zijn, vermoedelijk.

Theo van Gogh