In Extremis

Van alle verschrikkingen die het moderne leven de mens doet ondergaan is vakantie toch wel 't ergste. Onder bedreiging ben ik overgehaald om in Thailand gedwongen te recreëren met Hans Teeuwen, zijn vrouw en mijn geliefde Suzan, woonachtig te Australië. Ik heb al gezegd nìet op een olifant de jungle in te zullen hobbelen, nìet naar de rivier Kwai te tuffen en al helemaal geen sekstoerisme te willen ondergaan. Met dat laatste kon iedereen leven en thans verheug ik mij op de massages van 87-jarige vrouw'tjes. Vliegen haat ik ook, ik mis twee waterpolowedstrijden van mijn zoon, benevens Kringtraining, ik kan niet met hem naar "Tom & Thomas" en moest voor heden, vrijdagavond bij Nieuws aan Tafel bij te zitten om het Oranjegepeupel op TV te beledigen.
Was ik maar onmisbaar.
Dit wordt dus weer loom op het strand liggen, allengs meer gepassioneerd vrijen, slapen en vooral lezen. Als enige grote voordeel mag ik aanmerken dat ik terugkeer twee dagen nadat Het Huwelijk de straten van Amsterdam heeft geterroriseerd. Aan de andere kant; misschien mis ik wel een prachtige rookbom of iets anders ludieks. Miljoenen Nederlanders zullen aan de buis gekluisterd zijn, want nooit is de aanhankelijkheid aan Oranje groter geweest, als een collectieve verstandsverbijstering die met geen rede tot bedaren kan worden gebracht. Soms denk ik, zijn er nu echt geen belangrijker zaken? - de brief van prins Bernhard uit 1942 aan Himmler bijvoorbeeld - en neem ik mij voor te doorvoelen dat juist in een kille, materialistische wereld het sprookje van de monarchie een sprankje warmte brengt in de harten van onzekere mensen. Maar de wrange vruchten plukkend van het onderdaan-zijn - moeten toezien hoe uit naam van liefde de Dwaze Moeders een koninklijke fluim in het gezicht kregen en de lijken van hun zonen een trap na - kan ik alleen maar tot de slotsom komen dat niet ìk om al deze flauwekul gevraagd heb.
't Eerste wat er nu zou moeten gebeuren is het veranderen van de Grondwet zodat geen telg van Oranje ooit nog iets over de kabinetsformaties te zeggen krijgt.
Maar veranderen zal er niets.
Nederland wordt geregeerd door een bedompte kaste van regenten die onderling sinds' 45 de dienst uitmaken, waarbij de voorkeur van Majesteit voor de PVDA er toe leidt dat die parel van de sociaal-democratie nu ten derde maal de Firma van Beatrix gered heeft. 't Is beschamend.
Er is honger op de wereld, kinderen sterven, het lijden in Afrika is onmetelijk en zonder enig zicht op verlossing, verleden week belde mij 's nachts een Mevrouw die haperend vertelde haar moeder in een pijp te Auschwitz te hebben zien verdwijnen - 'en waarom ben jij anti-semiet?' - kortom, er zijn waarachtig belangrijker zaken. Maar misschien is 't dat ik uit Wassenaar kom - waar ik prins Bernhard op tamme fazanten zag jagen, die iedere dag trouw naar hun voederbak sjokten en op de klok precies konden worden afgeknald -, misschien is 't omdat m'n nekharen recht overeind gaan staan als ik die neerbuigende glimlach op het gezicht zie van Alex, die ridder van de droevige figuur... iets in mij wordt buitengemeen strijdbaar als ik onze toekomstige Koning op TV moet ondergaan en vermoedelijk wordt zulks vooral veroorzaakt door de arrogantie van zijn onnozelheid.
Rijkeluisjongetje, hoeft nooit iets te betalen, hoeft niets te weten, hoeft zich niet te schamen als 'ie hockeymeisjes in het openbaar bespringt vanwege hun medaille...
Is van Oranje, U weet wel, die familie met van oudsher zoveel sympathie voor beulen.