Waarom zwemmen niet leuk is

Al een half jaar plons ik vijf morgens per week in het De Mirandabad, dit alles tot heil en zegen van mijn bloeddruk, het hart en wat er zo al meer aan te ondersteunen organen in mij klopt en borrelt. De geur van chloor slaat mij telkens tegemoet, en datzelfde penetrante aroma omhult mijn lijf als een jas, zodat ik de rest van de dag te herkennen ben aan m'n damp.
Liever stond ik aan een bar op de Titanic en bestelde twee laatste whiskey's die in een tinkelend glas worden geschonken; door de patrijspoort lonkt de ijsberg en ik zeg: "I said `on the rocks' but this is ridiculous.:."
Maar daar komt hier niks van in, hier wil iedereen gezond worden, hoe koud `t water ook is. Het De Miranda-bad is soms vuil, bijvoorbeeld wanneer je uitglijdt over losse haven op de trap naar water toe, maar niet vuiler dan andere baden; het De Miranda-bad is druk, maar niet drukker dan andere baden. Wat ik er leuk aan vind is dat die in de jaren `70 gebouwde koepel altijd lekt bij het minste of geringste buitje en niet gerepareerd kan worden omdat de bouwer ervan failliet ging.
Ik dobber als een oude vrouw voorwaarts (schoolslag) en probeer me in te prenten nog maar twintig minuten voor de boeg te hebben. Waar ik aan denk? Aan niks. Ik moet een uur.
Het De Miranda-bad brengt dus het meest saaie in mij boven en geeft me in dat een leven toch wel erg mislukt is als men een knieval maakt voor het hart. Gelukkig rook ik nog altijd een pakje per dag. Gut, wat zijn sigaretten toch heerlijk, vooral zo vlak na het zwemmen, als de poriën nog wagenwijd open staan en nicotine in volle giftigheid de kanker aankondigt.
Dat die manier om gezond te blijven tot deerniswekkende taferelen leidt, moge blijken tijdens het aqua-joggen. Dikke dames hullen zich in kurken en hopsen gelijk nijlpaarden op te luide muziek voor magere mensen in disco's. Aan de kant staat een instructrice met een microfoon voor haar mond te roepen en bewegingen voor te doen. Dit alles wordt betaald door de sociale dienst, die vermoedt hiermee het zelfvertrouwen van de cliënten op te peppen. Als je `t mij vraagt, `dikke mensen verdienen niet te leven, vooral dikke vrouwen kunnen maar beter dood', maar goed, uit mijn mond - niet waar? - wordt zulks een knipoog, edelachtbare. Wendt U tot Uw discriminatiemeldpunt.
Hopsenflotsend in het water, kun je dan maar niet beter gewoon dik en onbegeerd blijven?
`t Is eigenlijk zo gesteld in de wereld dat mensen voorwaarts willen, gezond blijven en er liefst ook nog jeugdig uit zien. Ik zie geen enkele vooruitgang, dus dat bespaar ik mezelf liever, ik wil `t liefst een vieze oude man zijn, hoewel, oud hoef ik niet te worden; en overigens werd ik graag met rust gelaten, zoals ik ook anderen niet lastig val.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen, het De Miranda is niet zo erg als bijvoorbeeld het Zuiderbad, wat minder trendy. Wat wel weer heel erg is hier, zijn die open deuren als even de zon schijnt en de sportievelingen onder ons zich in het buitenbad wagen. Alsof dat zo leuk is.
Samenvattend kan gezegd worden dat door de opvliegers die me sinds m'n penopauze bespringen, ik zwem. Heeft het zwemmen mij geholpen? Net als de pest.
Nu ja, de vooruitgang is onstuitbaar. Ik worstel en verzuip.

Theo van Gogh

Mirandablad 1e jaargang nr: 1