D.C., Van der G. & Van G.
door D.C. Lama

Ze had me een geheimpje verteld, zoiets gebeurt nou eenmaal vaak na seks. Het had met haar werk te maken en interesseerde me eigenlijk geen snars, maar om het moment niet te bederven zei ik geëerd te zijn het te mogen weten. Marjolein draaide zich op haar zij en keek me aan: 'En nou moet jij een geheim vertellen.' 'Ik heb geen geheimen', loog ik. Marjolein porde in mijn buik: 'Niet zeuren. Vertel.' Ik keek om mij heen en liet haar toen tot twee maal toe beloven het nooit aan iemand door te vertellen. 'Ook als het strafbaar is om je mond erover te houden?' Marjolein knikte: 'Okay, ik beloof het.'

Ik stond op uit het bed en deed het raampje dicht, waar kort daarvoor nog extreem gekrijs doorheen had geklonken. Met een strak gezicht keek ik Marjolein aan en zei: 'Ik heb Volkert van der G. geholpen.' 'WAT?', schreeuwde Marjolein. Ik snelde naar het bed en legde mijn hand op haar mond. 'Stil', snauwde ik: 'Ik heb ook buren!' Marjolein was rechtop gaan zitten en ademde nerveus. 'Het is niet zo ernstig als je denkt', zo probeerde ik haar te kalmeren. 'Niet zo ernstig?', herhaalde ze en probeerde zich uit mijn armen te ontfutselen. 'Fortuyn wilde het zelf', verklaarde ik: 'Fortuyn heeft zelf opdracht tot de moord gegeven.' Marjolein was in lichte paniek geraakt en wilde weglopen, maar ik hield haar stevig vast. 'Op 6 mei vond er min of meer een zelfmoord plaats,' zo probeerde ik haar gerust te stellen: 'Maar dat mag nooit iemand weten.'

Het was de eerste keer dat Marjolein bij mij in bed was beland en even leek het ook de laatste keer te zijn. Marjolein deed verwoede pogingen uit mijn armen te ontsnappen, maar ik hield haar tegen. Pas na een paar minuten was ze wat gekalmeerd en kon ik meer uitleg geven. 'Je weet toch dat ik altijd cartoontjes teken voor de site van Theo van Gogh? En dat Van Gogh en Fortuyn wel met elkaar waren bevriend?' Marjolein knikte. 'Nou, Fortuyn heeft meerdere malen aan Van Gogh verteld dat hij het allemaal niet meer trok, de wijze waarop hij in de pers werd afgeschilderd. Ik kan niet zeggen dat ik het met alle ideeën van de man eens was, maar het was wel duidelijk dat hij meer goed wilde doen dan er vaak werd beweerd. En dan is het knap lastig als je woorden door de pers uit hun verband worden gerukt en je merkt dat heel veel mensen je echt gaan haten. Daar zat hij mee. Dat hebben trouwens nog wel meer mensen uit zijn directe omgeving verklaard.'

'Maar dan pleeg je toch nog geen zelfmoord?', zei Marjolein, en met fellere stem: 'En dan help je daar iemand toch nog niet mee?' 'De man was in een ongelofelijk levensscenario terecht gekomen, waarvan ik ook niet weet hoe dat is. Ik kan me in ieder geval wel voorstellen dat hij onzeker was voor wat ging komen. En dat hij aangesproken werd door het scenario dat Jan Mulder hem voorspiegelde: 'Eigenlijk zou je nu moeten sterven en als een legende de geschiedenis in gaan." Ik had mijn shagbuil gepakt en draaide een sigaret. 'En daar werk jij dan aan mee?', vroeg Marjolein. Ik haalde mijn schouders op: 'Dat is niet aan mij. Ik vind dat iedereen het recht heeft om over z'n eigen leven te beslissen en ik kan me wel voorstellen dat Fortuyn niet met een strop om z'n nek gevonden wilde worden. Een gewone zelfmoord zou toch heel anders zijn geweest. En Van Gogh had om de één of andere reden bedacht dat ik wel iemand voor die klus kon regelen en kwam bij mij met die vraag. Fortuyn had namelijk aan Van Gogh gevraagd om alles te regelen.'

'Ik dacht dat jij nooit contact had met Van Gogh?', zei Marjolein, die ik dat inderdaad wel eens had verteld. 'Klopt', antwoordde ik: 'En de laatste tijd zeg ik dat steeds vaker. Maar Van Gogh's vermoeden was wel waar: ik wist wel iemand die zoiets kon uitvoeren. Althans: ik wist wel iemand die daar wel weer iemand voor kon vinden. Dat was niet helemaal de bedoeling, want dan werden er te veel mensen bij betrokken, maar dat heb ik ook niet aan Van Gogh verteld.'

'Wat is jouw rol dan geweest?', vroeg Marjolein. Ik had ondertussen mijn sjekkie opgerookt en gooide de overgebleven peuk in de lege wijnfles naast het bed. 'Iemand regelen die de moordenaar zou regelen. En het contact tussen Fortuyn en Van der G, je weet wel: die beelden dat ze elkaar kort ontmoeten. Van der G. wilde namelijk wel van Fortuyn zelf horen dat de moord plaats moest vinden. Anders had hij het niet gedaan. Dus alles wat er daar is gezegd, is 'Klopt het dat u Theo van Gogh een opdracht heeft gegeven' en zoiets als 'Ja, dat klopt.' En daarom vond die moord ook op zo'n bijzondere datum plaats, zo vlak na dodenherdenking en bevrijdingsdag, en op zo'n symbolische plek. Het was alleen niet de bedoeling dat Van der G. gepakt werd, maar dit verhaal gelooft Justitie toch niet. Er was nog geen stuiver zijn kant op gegaan, dus dat ligt nog allemaal bij Theo. En die gebruikt dat geld nu om een film over de moord op Fortuyn te maken. Als afleidingsmanoeuvre!'

'Slim', zei Marjolein. Ze was nog steeds verbouwereerd, maar kon het wel opbrengen haar waardering voor deze perfect uitgevoerde operatie uit te spreken. 'Er zijn nog wel meer slimme zetten gedaan', zei ik: 'Dat Fortuyn nog de opdracht heeft gegeven in het geval van moord advocaat Spong uit te laten zoeken in hoeverre er sprake was van demonisering, is natuurlijk ook een afleidingsmanoeuvre. Als je direct de discussie verlegt, vertroebel je de meest voor de hand liggende opties. En het is sowieso natuurlijk allemaal te bizar om voor de doorsnee burger te begrijpen.'

Marjolein liet zich achterover vallen en vroeg of ik me wel vaker met dit soort zaken bezig hield. 'Nee', sprak ik naar waarheid en kroop over haar heen: 'Ik ben een verhaaltjesverteller en heb er mijn beroep van gemaakt om lulverhalen op te hangen. Om mensen anders te laten denken. Fictie dus. Ver weg van de afschuwelijke waarheid.'

D.C. Lama