Kroesjewietsj

"In het belang van de staat" draaide in Servië, TV-film door mij geregisseerd die ooit een Gouden Kalfje won, met in de hoofdrol Bata, een Joegoslavische acteur die voor de gelegenheid Koerdisch terrorist speelde. Ik had hem noodgedwongen gekozen omdat de Turken die ik achtereenvolgens voor de hoofdrol vroeg 't één voor één af lieten weten; bang voor de familie en de Geheime Dienst.
Achteraf gezien was Bata de beste die ik had kunnen uitkiezen.
Er was een Hollandse Week georganiseerd in een stadje tweehonderd kilometer ten zuiden van Belgrado. Kinderen was gevraagd met een tekening hun Holland-gevoel te verbeelden, dus 't bleef een komen en gaan van molens & klompen. De helft van de tekeningen haalde de expositie niet omdat de kinderen Milosevic en Carla del Ponte van het UN-tribunaal te Den Haag hadden getekend. Het Proces wordt rechtstreeks uitgezonden in Kroesjewietsj en van vele kanten kreeg ik te horen dat de kidnapping van Slobo 't beste is wat de oorlogsmisdadiger had kunnen overkomen, want nu bevrijd van zijn manische depressies en zich voelend als een vis in het water.
Mij werd een zitting letterlijk vertaald; Slobo bracht een getuige in moeilijkheden die beweerd had dat Albanezen onder zijn regime gediscrimineerd werden. Hij las een lijst voor van honderd namen van Albanezen in topfuncties, gynaecologen, directeuren TV en zo meer. Demagogisch klonk 'ie zeker en er is natuurlijk geen mogelijkheid dat meneer ooit vrijgesproken zal worden, want hoezo 'een eerlijk proces'? Maar het gevolg van de hele poppenkast is wel dat de man thuis populairder blijkt dan ooit en dat de huidige regering van Servië - omgekocht met een toezegging van nooit uitgekeerde miljarden als Slobo kon worden ontvoerd - dagelijks in zijn hemd staat.
"In het belang van de staat" is een Micky Mouse-film vergeleken met wat ze daar de afgelopen tien jaar van de Staat en de NATO hebben mogen ondervinden, maar de dames en heren waren beleefd en klapten na afloop.
Ik bezocht een met versleten nonnen bevolkt klooster en hoorde hoe de pope toestemming vroeg aan de Heer om in vastentijd een slokje Slivovitsj te nuttigen, en aldus beschikte de God der Grieks-orthodoxen. 's Middags zat ik in een TV-studio, toen er van alles begon te rinkelen.
"Earthquake", piepte ik en enige omstanders liepen wat witjes aan om de neus. En ja hoor, vijf punt één op de
schaal van Richter, het episch centrum veertig kilometer verwijderd van hier, maar toch; drie doden en enige honderden gewonden.
Ik at in een restaurant waar een zigeunerorkest speciaal voor mij, Bata en enige dames in Zigeunertaal zong, mopjes van een onbeschrijfelijke weemoed die de overige aanwezigen tot tranen roerde maar mij, de enige die Spa Rood dronk, met bewondering vervulde.
De schoonheid van Servische vrouwen verdient een lyrische beschrijving, net als de precisiebombardementen van de NAVO, die wel ministeries maar geen woonkazernes hadden geraakt in de wijk waar ik werd rondgereden. Ik viel voor de Servische arrogantie, het Fuck-You! van mensen die fl. 400,- per maand verdienen maar ongebroken door het leven gaan. Er blijven wel bezwaren, maar zelf afkomstig uit een land waar de oplichters meer dan zevenduizend moslims onder hun neus laten afmaken om vervolgens met de troepen rond te dansen - om dan een
maand voor de verkiezingen met een loos gebaar alsnog af te treden - stel je je bescheiden op.
Ik hoop voor de weduwen van Sebrenica dat een condoleancebezoekje van Kok hen bespaard zal worden.