Als homo chaoticus heb ik weken, wat zeg ik, maanden lang lopen tobben of ik met de deur in huis zou vallen door meteen te vertellen dat ik cum laude ben geslaagd voor de Inburgeringcursus Eerste, Tweede en Derde Graad.

Dat ik bij de wat technische cursus Eerste Graad heb geleerd hoe je een strippenkaart moet gebruiken, huursubsidie en bijstand moet aanvragen. Dat ik bij de meer sociale cursus Tweede Graad heb geleerd om mijn huisvuil niet in de tuin te begraven of vanaf de zesde verdieping naar beneden te donderen, maar het netjes in een container te deponeren. En dat ik bij de laatste en hoogste Graad heb geleerd dat homoseksuelen, joden, christenen en moslims eigenlijk gewone mensen zijn.
Ik zou beginnen met het feit dat ik als geboren en getogen buitenlander, pardon allochtoon, beter Nederlands spreek dan de gemiddelde Nederlander. Daarna zou ik de Nederlandse normen en waarden poëtisch vlechten in een vleugje Vaderlandse geschiedenis. En ik zou afsluiten met de trotse mededeling dat ik mijn West-Afrikaanse hoofddoek tegenwoordig voor heel andere doeleinden gebruik: een bad hair day.
Zo zou mijn succesverhaal er in grote lijnen uit komen te zien. Ware het niet dat ik gruwelijk ben ingehaald door de feiten. De Inburgering van allochtonen in Nederland is faliekant mislukt! Zo getuige de onrustbarende opkomst van moslimscholen en mega moskeeën en de vervolmaking van heuse Schotel city's. Bovendien zouden die allochtonen zich helemaal geen Nederlandse burgers voelen. Ik vrees dat deze constatering juist is. Zelf voel ik mij totaal geen Nederlandse burger. Sterker, ik ben bang dat ik dat nooit zal worden, mijn Nederlandse paspoort ten spijt. Laten we wel wezen: in hoeverre kun je in een Koninkrijk spreken van burgers. Zijn alle burgers van Nederland strikt genomen niet eerder onderdaan van Trix, en straks van Lex en Max?
Bij deze eis ik dan ook excuses van politici en andere zogeheten maatschappelijk betrokkenen die allochtonen hebben voorgelogen dat ze konden inburgeren. Diezelfde lui zouden ook hun verontschuldigingen moeten aanbieden aan de werkelijke onderdanen van dit Koninkrijk, op wier kosten allochtonen hebben geleerd te stempelen in de tram en op wier belastinggeld zij nog steeds teren middels de bijstanduitkering. Begrijp me niet verkeerd. Zelf kom ik uit een republiek van koningen en heb dan ook niets tegen het Nederlandse koninklijk huis. Wel tegen politici die allochtonen als ik durven te verwijten dat we niet zijn ingeburgerd.
'We hebben een constitutionele monarchie en bovendien gaat het om Integreren. Dat doen die allochtonen ook niet', hoor ik u polderend mekkeren. Weet u zeker dat u deze discussie aan wilt gaan? Het blijft een win-winsituatie voor de allochtonen. Laten we ter illustratie mij als mislukte inburgeraar nemen. Het feit dat ik mij aardig kan redden in het Nederlands, mijn hoofddoek heb ingeruild voor een barokke haartapijt en mijn batik heb vervangen door een spijkerbroek, maakt mij nog niet geïntegreerd.
Niet zelden word ik hier op pijnlijke wijze op geattendeerd door wildvreemden. Dat overkwam mij pas geleden weer op een Ghanese rouwdienst. U weet wel, zo'n bijeenkomst waar illegale schoonmakers gekleed in rood en zwarte batik onder het mom van rouwen zich eigenlijk schuil houden voor de Vreemdelingenpolitie. En, om klachten over geluidsoverlast te voorkomen, ook de Hollandse buren uitnodigen.
Enfin, zo kwam ik dus naast de excuus-Hollanders te zitten. Keurig stel, goed opgeleid, begin vijftig, schat ik. Zou zo uit Buitenveldert kunnen komen, ware het niet dat ze in West wonen. "Goh, wat spreek je goed Nederlands. Zeker hier geboren of ben je geadopteerd?", begon de vrouw direct te vissen. Geen van beide, antwoordde ik. "Wanneer ga je weer terug?", probeerde de man mijn integratie ongedaan te maken. Normaal tover ik bij zo'n vraag meteen de voodoopoppen tevoorschijn. Maar nu was ik doordrongen van mijn win-win- positie. En vroeg ik wie er moet blijven werken om hun vette pensioenpot bij te vullen zodat zij over een paar jaar kunnen bijkomen op een Playa of Costa naar keuze aan de Middellandse Zee. Of van wiens belastingcenten deze toekomstige oudjes aanspraak denken te maken op de peperdure gezondheidszorg. Wanneer ik terug ga? Zodra u met pensioen gaat!

Alberta Opoku