Al een kleine week liggen de boeken Verbeter Nederland, begin thuis en Als het aanrecht u aanstaart, waarin ik mijn plannen voor Gezinszaken en Emancipatiebeleid uiteenzet, in alle boekhandels. Ze zijn ook verkrijgbaar op het Rotterdamse hoofdkantoor van het RUM (Roept U Maar), het wetenschappelijk instituut van de LPF. Ik reken er uiteraard op dat u deze informatie niet zult opvatten als reclame. Daar hebben mensen in mijn kringen een buurman voor.
Na acht jaar Paars kan ik niet anders concluderen dan dat de emancipatie van de Nederlandse man vruchtbaarder is dan ooit. Ik kom in het Vondelpark regelmatig mannen tegen die een vader-en-kind-wandeling maken, terwijl een andere man hen staat te vertellen dat 'we hoogzwanger zijn'. Een haan met kuikens achter zich aan: alleen in het Vondelpark van Paars. De Nederlandse man is softer en suffer dan ooit en er nog trots op ook!
Daarentegen laat de emancipatie van de vrouw nog te wensen over. Terwijl de mannen mietjes werden, zijn de vrouwen heuse mekkerdozen geworden. Het werk is niet uitdagend of juist te hoog gegrepen. De kinderen zijn te druk. Werk en gezinsleven blijken in de grote mensenwereld toch niet te kunnen samengaan. Mekker de mekker de mekker.
Maar het Paarse knuffel- en troetelbeleid gaat per 1 januari op de schop. Vrouwen worden in mijn Emancipatiebeleid niet voorgelogen dat zij gelijke kansen krijgen als mannen. Zij creëren hun eigen kansen: het aanrecht of het ziekenhuisbed. De bijstand of het wao-walhalla bieden geen uitkomst meer. Die worden dusdanig ingeperkt dat alleen geestelijk gehandicapten en comapatiënten er nog gebruik van kunnen maken.
Vrouwen die carrière en gezin nastreven, moeten dit op hun negentiende al melden. Dan komen zij in het emancipatietraject-nieuwe-stijl, waar zij worden voorbereid op het moederschap en opgeleid voor de rest van hun leven. Ik stel het maximum op twee kinderen per vrouw. Van het eerste moet zij uiterlijk op haar 22e bevallen, anderhalf jaar later komt de tweede. In de tussentijd volgt de moeder een intensieve opleiding naar keuze. Alleen wie straks het onderwijs in gaat of een studie gezondheidszorg volgt, krijgt – en dit geldt ook voor homoseksuelen - een tegemoetkoming in de studiekosten. Eigenwijze meisjes betalen dubbel collegegeld. Lijkt mij een goede voorbereiding op het bedrijfsleven, waar zij immers zullen moeten bewijzen dat ze twee keer zo goed zijn als hun mannelijke collega's.
Volgens mijn berekening gaat het tweede kind naar de basisschool wanneer de moeder bijna 28 jaar is. Tegen die tijd moet de studie zijn afgerond, waarna zij zich blindelings op haar carrière kan storten. Wie later kinderen krijgt, wordt per kalenderjaar beboet.
Deze regeling geldt overigens alleen voor blankerinnen zoals Miep, Truus en Greet; de echte slachtoffers van het Paarse troetelbeleid. 'Discriminatie', hoor ik u al mekkeren. Niets is minder waar. Terwijl Fatima en Ozlem van ons belastinggeld gratis zwemles genoten, ploeterde Miep door. Toen Sherida en Edsilia hun luie Surinaamse en Antilliaanse reet in een Melkert-uniform persten, draaide Truus letterlijk door. Maar toen Greet in de wao belandde nadat zij de Nederlandse taalles van haar Ghanese schoonmaakster Ama en kinderoppas Afia had betaald, gaf Paars niet thuis. Incompetente vrouwen aan een hoge overheidspositie helpen en hopeloze hoofddoeken in een badpak of Melkert-uniform hijsen, terwijl high potentials als Miep en Truus aan hun lot werden overgelaten. Dat is pas discriminatie.
Zwarte vrouwen mogen van mij maar één kind krijgen. Wel mogen zij iets langer doen over de studie. De voornaamste reden is dat zij doorgaans alleen komen te staan voor de opvoeding. Manlief huppelt van de ene rok naar de andere, zit in de Bijlmerbajes of is door minister Hilbrand Nawijn al teruggestuurd naar zijn land van herkomst. Kortom: als het aanrecht u aanstaart, moet u uw kansen grijpen. Met beide tieten! Zo zou Pim het gewild hebben.

Alberta Opoku