Dat Nederland niet 'vol' is, maar krap voelt Hilbrand Nawijn, LPF-minister van Vreemdelingenzaken, als geen ander aan. Hij wil jattende en verkrachtende Marokkanen terugsturen naar hun geitenneukersdorpen. In Duitsland is deze sympathieke vorm van gedwongen repatriatie een groot succes. Helaas zijn coalitiepartners CDA en VVD tegen.
Een jaar of twee geleden vertelde mijn nicht, die in München woont, mij het verhaal van een Turks gezin dat gedwongen was gerepatrieerd. Het genoot een vrij en beschaafd leven in München, maar de stad werd krap. Het was een modelgezin. Ze waren ingeburgerd en hadden als beloning de Duitse nationaliteit gekregen. Ze spraken vloeiend Duits met een Bayerisch accent en hadden een kantoorbaan. Hun kinderen woonden allevier nog thuis en studeerden of zaten op het gymnasium. Behalve de oudste zoon. Hij brak in en stal er al jaren op los. Hij had zelfs al een keer gezeten.
Nadat hij vrij kwam, pleegde de jongen opnieuw een inbraak, waarop een speciale politie-eenheid het gezin bezocht. "Meneer, mevrouw, uw zoon begeeft zich regelmatig op het criminele pad. Zolang hij onder uw dak woont, blijft het uw taak om ervoor te zorgen dat hij zich houdt aan de hier geldende regels. Als hij weer wordt opgepakt, krijgt het hele gezin een geheel door de staat verzorgd enkeltje Istanbul."
Nu denkt u, 'dat kan niet. Duitsers waarschuwen nooit vooraf'. Maar in de afgelopen halve eeuw is veel veranderd. De jongen brak weer in en werd gearresteerd. Een paar dagen later begon het gezin aan de beloofde eindeloze vakantie in Turkije. Münchener Turken houden sindsdien allemaal hun kinderen keurig in het gareel. Er wordt niet geslagen; hooguit corrigerend getikt. Vooralsnog werkt dat uitstekend.
Ook in Nederland moeten zulke repatriaties kunnen. We beginnen met Marokkanen die niet met hun fikken van andermans spullen kunnen afblijven of die hoogblonde Hollandse meisjes lastigvallen. Tegelijk met de Marokkanen gaan de Algerijnen, die overigens geen haar beter zijn. Na dit succes - want dat wordt het - volgen de Somaliërs die hun vrouwen en dochters laten besnijden.
Zodra minister Nawijn de 'Nobelprijs voor de Leefbare Aanpak van het Multiculturele Drama' heeft gewonnen, mogen ook de Nigerianen eraan geloven. Deze steeds groter wordende groep West-Afrikanen is in heel Europa en in Noord-Amerika berucht om de heftige afrekeningen in het criminele circuit. In Nederland staan zij in het bijzonder bekend als fundamentalistische drugs- en vrouwenhandelaars. Door de opheffing van het bordeelverbod hebben hun criminele activiteiten onleefbare proporties aangenomen. Vooral in de Bijlmer toveren ze hele woningen om tot bordelen.
Als voorlopige laatsten moeten de Afghanen en Iraniërs vertrekken. Die dwingen hun vrouwen om - als ze al op straat mogen - gehuld in burka's en sluiers door het leven te gaan. U en ik als ingeburgerde, beschaafde 'nieuwe Nederlanders' zijn dagelijks slachtoffer van zulke onleefbare horizonvervuiling. Bovendien werken deze profiteurs van ons asielbeleid niet voor hun brood. Laat staan dat zij zich aanpassen of onze Nederlandse normen en waarden respecteren. Ik zie die burka's bijvoorbeeld de ABN Amro-bank op de hoek een paar ton euro lichter maken. De beveiligingscamera ten spijt; die kan niet door de burka heen filmen.
'We kunnen toch geen vluchtelingen terugsturen naar een oorlogsgebied?', hoor ik u twijfelend denken. Weet wel, ze zijn zelf die oorlog begonnen en – watjes dat het zijn - vervolgens weggevlucht toen de strijd hen te vurig werd. Laat minister Nawijn ruimte scheppen door puin te ruimen. Geen woorden, maar daden, weet u nog? Zo zou Pim het hebben gewild in deze tijd van krapte.

Alberta Opoku