Ondergetekende en Tomas Ross zouden 1 April aanstaande een door ons bezorgde E-mail correspondentie tussen Mabel en Laurentien het licht doen zien, uit te geven door De Bezige Bij. Ik had er bijzonder veel aardigheid in om te schrijven aan wat de dames elkaar zoal toe zouden voegen; vals, vilein, onder de gordel, schandelijk. Maar Robbert Ammerlaan van De Bij 'kan er niet om lachen' en vindt de dames te lang van stof, dus de grap gaat niet door, want ik heb een film te maken en wel wat anders aan m'n hoofd dan leuren bij uitgevers met een manuscript dat - als puntje bij paaltje komt - toch niet wordt uitgegeven. Hetzelfde geldt voor mijn co-auteur.
Ross had bedacht dat 't leuk zou wezen om Mabel Majesteit met zachte hand op haar verplichtingen te wijzen aan de hand van de Stadhoudersbrief d.d. 24 April 1942, waarin prins Bernhard verzoekt als stadhouder van de gouw der Nederlanden te mogen fungeren in het Duizendjarige Rijk. Het trof natuurlijk dat Friso en Mabel 24 April a.s. in het huwelijk zullen treden.
Ammerlaan is bevriend met Bernhard, maar ik weet niet of dat in zijn afwijzing een rol heeft gespeeld, want hij geeft wel andere boeken van Ross uit, waarin van alles naar voren komt over het Verraad van Arnhem en allerhande anders dat aan Bernhards handen kleeft.
Dat de door ons bezorgde correspondentie niet leuk zou zijn, kan ik me niet voorstellen, want alles wat er in stond, was - onder het mom van satyre - gruwelijk waar. Er zit Mabels abortus van Voorjaar 2000 in, die een ontroerend licht werpt op de innige liefde van prins Friso, aan wie 't niet gelegen heeft; maar Majesteit tegen, en Mabel zelf eigenlijk ook.
Dankzij de regie van Ross zou de verstandhouding tussen Laurentien en Mabel bekoelen, omdat de eerste er achter komt dat de tweede haar sukkelige Friso overhaalt om zich alsnog op te werpen als tweede in lijn, mocht Alex 't af laten weten. Laurentien acht haar Constantijntje geschikter.
Laurentien is de bekakte van de twee, wanhopig in de weer met haar wenkbrauwen en haar verschijning in het algemeen, die, zoals wij allen kunnen zien, veel weg heeft van een transseksueel. Mabel liet niet na een en ander fijntjes in te wrijven, zoals alleen vrouwen dat elkaar aan kunnen doen. We zouden ook leren over 'Mo', Mabels Bosnische prins, die inmiddels achter tralies zit, maar nog altijd een liefde van betekenis is in haar leven. En hoe de geldstromen voor de Bosnische vrijheidsstrijd mede liepen langs de stichting "War-Child" van vriendin Willemijn. Wij lezen hoe Mabel vertederd schrijft over de homoseksualiteit van Claus en Beatrix' daaruit voortvloeiende fobie voor ridders van de verkante keer. Wij lezen hoe Beatrix zich in de Koninklijke bus beklaagt dat er te veel mongolen met vlaggetjes zwaaien langs de kant van de weg, op Koninginnedag. Wij lezen hoe Mabel zich weet te handhaven na een onderhoud met Edwin de Roy van Zuydewijn, wiens oom Jan Feber in bezit is geweest van de Stadhouders-brief - dankzij een werknemer van de inmiddels ter ziele gegane bank Texeira de Mattos - en de poging om de Prins ermee te chanteren.
Ze meldt van een vriendin te hebben gehoord hoe graag een voormalige premier zich in de mond laat pissen en roddelt genadeloos over al die als knipmessen buigende ministers en Kamerleden. Beatrix die voordoet hoe Kok achteruit lopend het paleis uit verdwijnt. Beatrix die dronken wordt en halve glaasjes leeg gooit om zulks te maskeren.
Mabel was onze heldin. Een vrouw die met weemoed terugdenkt aan haar wilde tijd met Klaas B. En die haarfijn uitlegt hoe je de sukkeltjes van de vaderlandse pers in het riet kunt sturen door je beste vriendin te vragen in de publiciteit te fungeren als Bruinsma's ware geliefde: "Jij lijkt ècht niet op mij, maar 't zal ze niet opvallen."
Mabel in volle actie neemt haar vriendinnen in een herinnering mee naar het Georges V-hotel te Parijs. "Hoe betalen we dat?", vraagt Willemijn. "Geen probleem", zegt Mabel en trommelt twee Ghanese diplomaten op, die de meisjes graag betalen. En maar lullen met Claus, over Ontwikkelingshulp natuurlijk. Ik begon haar steeds aardiger te vinden.
De Bij wil niet en Ross & ik-zei-de-gek laten 't er daarom bij zitten. Mocht er nog een uitgever geïnteresseerd zijn; ons voorschot bedraagt 10.000 Euro de man.
Wedden dat niemand durft?

Theo van Gogh